Chocolade

Normaal gesproken heeft hij niks met zwarte vrouwen

Als je me zou vragen wat ik van dit soort muziek vind, dan denk ik dat ik het in drie woorden zou samenvatten: keihard, vreselijk gebonk.

Ik hoor mezelf niet, als ik dat in het oor van Manuel schreeuw. Hij hoort mij ook niet. Dan iets anders, of hij bier wil. Pas als ik het universele drink-gebaar maak, knikt hij, met bloeddoorlopen ogen. Half over zijn voeten heen struikelend, begin ik mezelf door kluwen mensen naar de bar te duwen. Eigenlijk heb ik het nooit begrepen wat men hier nou in ziet. Ik vind het vooral warm, druk en lawaaiig. Een goed gesprek: ho maar.
Als ik bij de bar ben, is het eerste wat mij opvalt de zwarte travestiet. Al is zwart niet echt het goede woord. Meer chocoladebruin, denk ik zo. Sri Lankaanse origine, misschien? Ze heeft hoe dan ook haar best gedaan, met een strakke jurk, geschoren benen en een duidelijk, fors paar neptetten, maar de brede schouders, harde kaaklijn en de snor geven haar man-zijn weg. Voor mijn gestel is het dan maar goed ook, dat ze een vriendin bij zich heeft die wél mooi is. Blond, lang haar, een strakke, slanke taille en benen waar je, als je een hond was, tegen op zou willen rijden.
Ik schuif naast de blonde meid aan de bar. Ze kijkt naar me. Ik glimlach. Ze glimlacht terug.
“Hoi, Sander,” schreeuw ik.
“Ik ben Melanie,” schreeuwt zij, waarna ze naar haar chocoladekleurige vriendinnetje wijst, “en dit is Petra.”
“Hoi, Sander,” schreeuw ik weer. Een donkerbruine stem, waarvan ik vrij zeker weet dat ‘Lola’ van The Kinks, erop gebaseerd is, groet me terug.
Ik bestel twee biertjes bij de barman en doe ondertussen m’n best om een leuke vraag te bedenken. Het resultaat, ik ben er niet trots op, schreeuw ik richting Melanie.
“Heb je het niet warm, met dat jurkje?”
“Wat?”
Het gesprek tussen mij en Melanie is oppervlakkig, maar onze ogen vertellen een heel duidelijk verhaal. We knikken, knipogen en glimlachen er op los. Ondanks de omgeving heb ik geen enkele moeite om haar te horen praten. En praten dat kan ze. Honderduit, over haar chihuahua, haar exen en Tupperware. Mij maakt het niet uit. Iemand die zo mooi is heeft het absolute recht om te praten over alles. Die ógen!
Manuel staat ondertussen een heel betoog te voeren tegen Petra, waarschijnlijk over de zin van het leven, of over de Bubbels, dat dat zo’n toptent is. Eigenlijk wel vreemd, dat Manuel zo met Petra bezig is. Normaal gesproken heeft hij niks met zwarte vrouwen.
Ik hou het niet langer uit. Ik trek Melanie naar me toe en zoen haar, lang en nat. Ze kust geweldig. Vol passie en, hoe zeg je dat, ‘vuur’? Het windt me op. Ze zal me wel voelen, tegen haar heup aan. Dan voel ik haar ook. Hem dus. Ik schrik me kapot en ruk me los uit Melanies greep. Er loopt een rilling over m’n rug. Melanie kijkt me geamuseerd aan.
“Je mag me ook Melvin noemen.”
Ik draai me om, scheur Manuel uit zijn chocoladezoen en duik een taxi in.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *