Oud & Nieuw

Feest

De schoenen aan Mariekes voeten knelden, de berg kussentjes op de bank duwde ongemakkelijk in haar onderrug

De van bierkratten en sloophout gemaakte salontafel stond te dichtbij en was te laag om haar benen over elkaar te kunnen slaan, maar ze durfde hem niet te verschuiven, bang dat de hele constructie in elkaar zou storten en iedereen op het feest haar zou aanstaren.
Ze twijfelde over de champagne die ze dronk, of het niet raar was om de door haarzelf meegebrachte fles aan te breken. Over de bodylotion die ze had opgesmeerd en die in de winkel nog luxe had geleken, maar haar nu door de combinatie van vanille en munt ineens zo erg aan tandpasta deed denken dat ze in de badkamer tot twee keer toe haar handen en bovenarmen had afgeboend. Over Charlotte, die ‘Hee, wat leuk dat jij er óók bent!’ riep toen ze binnenkwam, maar uit wiens ogen oprechte verbazing sprak.
Ja, Marieke was er ook.
Ze had langzaam kunnen verdwijnen in de anonimiteit van een onbeantwoorde facebookuitnodiging, zoals ze normaal deed, maar deze keer had ze besloten dapper te zijn en te gaan. Ze verheugde er zich de weken ervoor zelfs een beetje op om naar Utrecht te gaan en haar oude vriendin te zien, om verhalen te vertellen over haar avonturen in de hoofdstad en om opmerkingen te krijgen over hoe goed ze eruit zag. Ze was tenslotte twee en een halve kilo afgevallen sinds ze het voornemen om zich bij een teamsport aan te melden had opgegeven –bang om niet goed genoeg te zijn en haar toekomstige teamgenoten teleur te stellen- en zich in plaats daarvan drie keer per week samen met honderden naamloze joggers zwijgend rond het Vondelpark worstelde.
Maar niemand had iets gezegd over haar nieuwe uiterlijk, of gevraagd naar haar avonturen in Amsterdam. Charlotte had haar na drie luchtkussen, die een spoor van subtiel maar onmiskenbaar duur parfum achterlieten, gevraagd hoe het ging en haar daarna zonder naar het antwoord te luisteren de dranktafel gewezen. Haar kapsel zat opgestoken op een manier die Marieke zelfs met hulp van haar moeder niet zou lukken en haar eigen, thuis gezette krullen waren tijdens de treinreis hierheen al uitzakt tot een slappe berg pluis. Iemand had haar ooit, in de brugklas al verteld dat ze geen haar had voor een krultang –het was te dun, het pakte niet. Daar was niets aan veranderd.
Ze bouwde een kaartenhuis van de stapel bierviltjes op de salontafel, ongetwijfeld meegejat uit een of ander hip, Utrechts studentencafé waar ze nog nooit van gehoord had. Anderhalf jaar geleden, toen ook Charlotte nog nooit van dat soort café’s gehoord had en ze op het punt stonden allebei naar een andere stad te verhuizen, spraken ze af elkaar elke week te zien, ze hadden toch OV. Nu gaf Charlotte feesten met mensen en muziek die Marieke niet kende en had zij de keus gehad tussen de trein naar Utrecht pakken, bij haar ouders de Oudejaarsconference kijken of onder haar eigen kerstboom stukjes oliebol voeren aan haar toch al uit zijn voegen gegroeide kat.
“Het is bijna tijd!” gilde iemand. Een jongen liep struikelend langs haar heen om de televisie aan te zetten en stootte Marieke’s kaartenhuis om. Horloges werden gelijkgezet, telefoons tevoorschijn gehaald, het aftellen begon. Marieke hief haar glas naar Charlotte, maar die was onzichtbaar achter de groep die zich rond de dranktafel verzamelde en bier, wijn en champagne inschonk, om maar iets te hebben om mee te toosten als het eenmaal zo ver zou zijn. Toen om middernacht vuurwerk knalde, iedereen elkaar zoende, omhelsde en gilde van blijdschap dat ze het weer een jaar overleefd hadden, dronk Marieke champagne en morste op haar jurk.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *