Gescheurd condoom

Ouder worden

Er zijn ouders die geen ouders zijn. Dat komt in de beste families voor, zoals in die van Frank. Jarenlang was hij mijn beste vriend. Samen naar de basisschool, samen groep 7 overdoen en samen lekker kloten op de Mavo. Maar in al die jaren had ik geen flauw benul dat Frank een weeskind was.

Een keer vertelde Frank over zijn thuissituatie. We zaten in de kantine, in een vrij uur, tussen geschiedenis en Engels. Een man te weinig om te Klaverjassen, dus begonnen we maar wat te praten. Daar waren we niet zo goed in en het gesprek viel al gauw dood bij Franks mededeling, tussen twee happen van z’n broodje pindakaas door, dat zijn ouders eigenlijk nooit een kind hadden gewild. Een ongelukje dat inmiddels al vijftien jaar duurde.
“Oké,” zei ik daarop. En: “Daar zit Govert, hij is een waardeloze Klaverjasser, maar dan zijn we in ieder geval met z’n vieren.”

Ouder worden is ’s nachts in bed terugdenken aan dingen die jarenlang geleden gebeurt zijn en stukjes van een puzzel ontdekken. Een puzzel waarvan je niet eens het bestaan wist. Mag je jezelf dan iets verwijten?

Mijn ouders wilden heel graag kinderen en stopten pas bij zeven. Iedereen was gewenst, als ik mijn ouders mag geloven en dat doe ik want ze wisten het heel overtuigend te brengen.
Elke dag was het bij ons een gezellige chaos. Ieder kind wilde niet onderdoen voor de andere en Klaverjassen gebeurde in toerbeurten waarbij mijn vader altijd de enige stabiele factor was.
Na schooltijd wilde Frank steevast bij mij spelen.

In de vierde kregen we ruzie. Waarschijnlijk over een geleend tientje of anders over een meisje. We spraken elkaar enkel nog middels scheldwoorden en zelfs dat was schaars. Van de een op andere dag waren we een duo in ruste.

In de ruim zeventien jaar daarna heb ik niks meer van Frank vernomen. Z’n telefoonnummer heb ik nooit gekregen en we zijn ook geen vrienden op Facebook. Wie zal het zeggen, misschien is hij jaren geleden ook uit het leven gescheurd.

Standaard