Kop-staartbotsing

Ascendant of niet

Ook dit jaar speelden we op geen enkel bevrijdingsfestival. Dat was in 2011 jaar wel anders, mochten we optreden in Vlissingen. Om half elf en net naast de populairste viskraam van het dorp. Dat zegt wel wat, volgens mij. Daar zetten ze heus niet zomaar iedereen neer.”

“Ik zong ook lekker die dag, ga ik niet lullig over doen. En, ook niet onbelangrijk, ik had een gloednieuwe broek aan. Echt, geloof me, dat soort details zijn essentieel, kunnen net het verschil de goede kant op laten slaan. Mensen onthouden dat namelijk als ze weer naar hun huisjes gaan. “Gave broek van die te gekke zanger” – dat werk.
Na afloop zei een van die gasten ook dat onze band de beste was die hij ooit in Vlissingen had gezien. Dat vind ik dus schitterend, dat zo’n oude baas dat nodig vindt om mij te vertellen. Want dat hoeft hij niet te doen, hè! Maar zo mooi, man. Hij had The Beatles nog meegemaakt, weet je wel. Krijg er weer kippenvel van, kijk dan.”

“Maar goed, dit jaar zaten we weer thuis. Nou ja thuis, Teun ging met zijn vriendin naar het bevrijdingsfestival in Zwolle ofzo en Berry, onze drummer, zijn we al acht maanden kwijt. Bijna ben ik solo naar Vlissingen gegaan om een paar nummertjes akoestisch te zingen naast de viskraam. Als een soort bedankje naar onze fans daar. Maar ja, onze bus staat nog steeds bij Teun in de garage staat en het openbaar vervoer gaat me dan net weer iets te ver. Een Mick Jagger zie je ook nooit in lijn 35, of wel dan?”

“Ja, ik dacht echt dat ons optreden in Vlissingen onze verdiende doorbraak zou inluiden, mag je best weten, schaam ik me helemaal niet voor. Na twintig jaar kloten in de marge zou dit hét omslagpunt worden in de carrière van The Love Me Bartenders. En het had gekund, ben ik echt nog steeds van overtuigd. Ga maar na: we hadden nieuwe liedjes, Berry was van de heroine af en we hadden een week eerder op Marktplaats een prima tourbusje gevonden. En vergeet die nieuwe broek van me niet. Die was ook gemaakt voor het grote publiek. Daar hebben ze het nu nog over.”

“Maar even zonder alle gekheid: de sterren stonden zelfs gunstig. Mijn ex had dat uitgevonden, ze zat tot haar oren in dat astronomische gedoe. Als iemand je vertelt dat je ascendant dat jaar perfect in Mercurius staat, iets wat dus praktisch nooit voorkomt, dan doet dat wel wat met je, kan ik je vertellen. Ben ook maar een mens van vlees en bloed, weet je niet.
Dus ja, we voelden dus aan alles dat het nu eindelijk allemaal voor ons zou gaan beginnen. Dat we in Vlissingen uit die vicieuze cirkel van neergang gingen stappen, om het maar eens poëtisch te zeggen. Bevrijdingsdag, ook voor ons. Ik zei dat ook tegen de jongens in het busje. Pleur het op een tegeltje, riep Berry, geloof ik.”

“Aangekomen in Vlissingen was het nog wel even billenknijpen, mag je best weten. Berry kan niet zo goed omgaan met spanning en had tijdens de heenreis al twee flessen whisky achterover geslagen. En niet van dat goedkope spul, maar Van Johnnie Walker, weetjewel. Die heeft dus drie uur lang naast het podium lopen kotsen. Die vislucht werkt dan ook niet mee, als je begrijpt wat ik bedoel.”

“Dus Teun en ik moesten het met zijn tweetjes lopen rooien in Vlissingen. Even hebben we er over nagedacht om de hele zooi dan maar af te blazen. Ik bedoel, eigenlijk was het gekkenwerk: onze liedjes zijn geschreven met de bongo’s van Berry als uitgangspunt. Daar begint en eindigt alles mee. Samen zijn wij het muzikale geweten, de as waar alles om draait. Mijn stem is McCartney, zijn bongo’s Lennon. Zonder zijn inbreng slaat een liedje als ‘Mijn Hart Bonkt Als Twee Vuisten Op Een Bongo’ eigenlijk nergens meer op. Dood- en doodzonde. Misschien was dat al een teken, denk ik nu soms.”

“Maar goed, the show must go on, en uiteindelijk hebben we vier nummers gespeeld. Nou ja, drie eigenlijk, want ‘Thee Is Geen Koffie, Schat (Schenk Maar In, Schenk Maar In), hebben we twee keer gedaan. Die visboeren hadden dat natuurlijk niet door, joh.”

“Echt, ik stond daar de ballen uit mijn gloednieuw broek te zingen, met alleen de akoestische gitaar van Teun als begeleiding. Het publiek vrat uit onze spreekwoordelijke hand, maar die hadden natuurlijk geen flauw benul hoe onze liedjes oorspronkelijk waren bedoeld; met de bongo’s van Berry gevouwen om mijn stem als ware. Dan komen ze een stuk harder aan, hoor. Dát is muziek in haar puurste vorm, dat hoef ik jou niet te vertellen. Maar goed, gelukkig vond Vlissingen dit al schitterend. Simpele mensen zijn sneller gelukkig, zullen we maar zeggen. Niks mis mee, kan er ook jaloers op zijn, mag je best weten.”

“Op de terugweg, ter hoogte van Roosendaal, waren we betrokken bij een kop-staartbotsing. Stuurfout van onze Berry. Toen wist ik eigenlijk al dat het over was, ascendant of niet.”

Standaard