Kop-staartbotsing

In de bonus

Ik zit met mijn neukertje aan een bord groentesoep en blader door de bonuskrant van Albert Heijn. Ik word inmiddels meer opgewonden als ik zie dat de Robijn wasverzachters deze week twee plus één gratis zijn, dan van het feit dat hij en ik dadelijk onder de lakens duiken om vakken te vullen.
Dat is niet waar, maar ik doe grondig mijn best het te geloven.

Ik zet een kruisje bij de wereldgerechten van Knorr en kijk toe hoe Dirk zijn laatste lepels soep naar binnen slurpt. Iets met de liefde van een man en een maag, zeggen ze. Bij hem vraag ik me af of hij zo snel eet omdat hij het lekker vindt, of omdat hij door wil naar het hoofdgerecht. ‘Dat was lekker, lekker ding’, zegt hij glimlachend en hij zet zijn kom op mijn aanrecht. Hij pakt me bij mijn schouders en laat zijn handen naar mijn borsten glijden. Ik leg mijn pen neer en prent me in dat ik niet moet vergeten straks ook de mosselen aan te kruisen. En dat ik vooral aan mosselen moet blijven denken.

Hij leidt me naar de slaapkamer en trekt mijn jurkje over mijn hoofd. Voordat hij zijn kleren uittrekt kijkt hij vluchtig naar de klok. Ik stel mijn orgasme zo lang mogelijk uit en hij doet steeds beter zijn best. Ik concentreer me op zijn aanwezigheid, niet per se op zijn kunsten. Zijn hijgerige ademhaling en zijn geur maken me blij. Zijn handen en lippen en andere lichaamsdelen die overal en nergens zijn, maken me bang. Het mag niet te snel gaan, maar hij is te goed.

Het nalopen van mijn boodschappenlijstje heeft geen zin meer. Zelfs de gedachte aan een prei maakt vunzige gevoelens bij me los en ik voel hoe een orgasme me overdondert. Hij is er nog niet en dat is fijn, dan is hij wat langer bij mij en ik krijg mijn tweede orgasme er gratis bij. Deze keer houd ik het niet tegen, zou me toch niet lukken. Als hij ook zijn hoogtepunt bereikt, denk ik aan hoeveel we gemeen hebben. Heel veel ja, maar niet alles.

Hij kust me en zegt net als na de soep dat het lekker was. Hij loopt weg en in de badkamer hoor ik water stromen. Met gesloten ogen wacht ik tot hij terugkomt en ik probeer zijn geur op te pikken in mijn dekens. Zittend op mijn bed kleedt hij zich aan en ik kijk naar zijn rug. Hij kijkt weer naar de klok terwijl hij me kust en ‘tot de volgende keer’ zegt en hij vertrekt.
De afspraak was te stoppen op het moment dat een van ons verliefd zou worden. Want het moest leuk blijven, vrijblijvend zijn. Toen ik merkte dat het zover was, was stoppen geen optie meer. De verwarring die dat bij me opriep, was als een kop-staartbotsing. Niet dat ik nou zo stapelverliefd was, ik was gewoon aan hem gehecht geraakt, zoals je gehecht raakte aan de hamster die je ooit had in je jeugd.

Standaard