HVA schrijfwedstrijd: Oranje

Dekmantel

Marleen kwam wel vaker in huizen waar wat ergs gebeurd was, dat was ten slotte haar werk. Maar dit huis, dat had een ander verhaal. Ten eerste lag de complete voortuin vol met verregende knuffelbeesten en vergane bloemen. Uiteraard trof ze wel eens een paar afgeprijsde boeketjes aan, maar dit deed Buckingham Palace na Diana’s dood verbleken.

Door Tessa van der Bie

Bovendien moest ook nog alles uitgezocht worden omdat die mensen alles wilden bewaren. En daar was ze dan ook wel dik twee uur mee bezig geweest. Bloemen in de groene bak, plastic in de grijze bak, knuffels in kratje één, tekeningen in bakje twee. Wat was ze blij dat ze klaar was en binnen even een kopje koffie kon gaan drinken.

De kratjes stapelde ze met zorg op elkaar in de gang. Bij de knuffels plakte ze stickers op de zijkant met ‘beren’ en ‘overig’, mocht dat later van belang zijn. Nu ze toch in de gang was, kon ze net zo goed meteen de schilderijen recht hangen. Ze streek haar vinger over de bovenrand. Er zat een grote dot stof op. De schoenen in het kastje lagen ook al overhoop, en ze betwijfelde of dat tijdens de worsteling was gebeurd. Maar ze was er nu toch dus dat kon er ook nog wel bij.

De woonkeuken was een ander verhaal. Alles rondom het fornuis was redelijk intact gebleven, al waren er wat pannen van het rek en lag de inhoud van het messenblok over het aanrecht. Snel fatsoeneerde ze de boel en scande ze de rest van de kamer. Elk meubelstuk tussen de keuken en de zitkames leek verpulverd te zijn. Dat heb je dan ook met Ikea-meubilair. Leren mensen dan niks in hun leven? Zeker als je kinderen gaat krijgen, moet je echt gaan investeren in betere spullen. Eerst maar een kopje koffie.
Ondanks dat de radio een flinke smak had gekregen, werkte deze nog wel. Wel jammer dat hij bleef hangen op het carnavalsnet, maar zo was er tenminste weer even leven in de brouwerij. Ze ging op de enige stoel zitten die nog heel was en deponeerde haar voeten op het restant van een andere stoel. Nu ze toch zat, kon ze net zo goed meteen haar bruine boterhammetjes met hagelslag opeten. Wat hier in de koelkast lag, was ongetwijfeld toch niet meer te vreten. Al kon ze natuurlijk altijd even kijken of er nog wat in de vriezer lag, voor thuis.

Ze liet haar blik over de witte muren glijden en nam het meest prachtige mozaïek in zich op dat ze ooit gezien had. Het was dat het patroon aan bloedvlekken, smeren en handafdrukken allerminst symmetrisch te noemen was, maar anders had de dader hier toch een perfecte mandala gecreëerd. Gelukkig had ze oranje verf bij zich; dat dekt tenminste goed. Ze keek op de tafel naast haar, waar en krant van drie weken geleden lag met een grote rode vlek erop. ‘Freddy Scrissorhands slaat voor derde keer toe’.
Vierde keer. Een glimlach vormde zich op haar gezicht. En met een zwierig gebaar haalde ze een mes uit haar handtas en liet deze op de lege plek in het messenblok glijden.


Het juryrapport

Het Schrijversgenootschap zegt het volgende over Dekmantel van Tessa van der Bie:

Goed verhaal, want: Dingen zijn niet altijd wat ze lijken en van dat gegeven is in dit verhaal dankbaar gebruik gemaakt. Goed dat je als lezer pas langzaam doorkrijgt wat er gaande is. Het doet denken aan Sunshine Cleaning, een film met Amy Adams over een vrouw met een plaats-delict-schoonmaak-bedrijf. Topfilm.
Verbeterpunt: De ontknoping is wat cliché, had creatiever gekund. Durf verder dingen weg te laten. Voorbeeldje: “Een glimlach vormde zich op haar gezicht” kan best af met “Een glimlach.” Let ook op details. Een carnavalsnet op de radio? Dat kan niet. Daar vallen lezers over.
Mooiste zin: “Leren mensen dan niks in hun leven? Zeker als je kinderen gaat krijgen, moet je echt gaan investeren in betere spullen.”
Standaard