Tampons

Als een rode vlek

Jij lijkt mij zo’n meisje dat ’s ochtends zonder enige vorm van schaamte haar make-up doet in de trein,’ zei Marco op dikke Freds verjaardagsfeest tegen Laura, die hij nooit eerder had gezien maar best beter wou leren kennen. Hij had het niet eens zo vervelend bedoeld, het was enkel een weloverwogen constatering na selectieve observatie om daarna op te volgen met zowel een nuttige als leuke levensles.

Haar ‘nee, jij bent lekker, lul’ gooide echter in een vroegtijdig stadium zand in de motor en deed hem constateren dat dit type wel heel snel op haar teentjes was getrapt. Enigszins teleurgesteld zag hij haar weer opgenomen worden in de roedel vriendinnen bij de flatscreen televisie.

Niet veel later zat Marco dan maar met dikke Fred op de driezitsbank en probeerde hij uit te leggen dat we allemaal te druk zijn met zaken die er helemaal niet toe doen, maar die we wel voor onszelf belangrijk maken zodat het lijkt alsof we ons leven perfect in de hand hebben. Het was een gedachte waar hij al langer mee rondliep, maar nog nooit aan iemand had toevertrouwd. Deze dramatisch begonnen avond leende zich echter prima voor filosofische overpeinzingen. Daarbij had hij binnen 30 minuten een fles rode wijn soldaat gemaakt en dat maakte van iedere simpele ziel een Socrates in de dop.

Maar het was lastig filosofisch doen met dikke Fred die immer bier boven wijn verkoos. Daarbij was dikke Fred het type mens dat liever at dan dacht. Hij ondernam zo weinig mogelijk in het leven en zo was het helemaal geen rare ontwikkeling dat hij op z’n eigen verjaardagsfeest de hele avond te vinden was op de versleten bank die ten behoeve van enkele op muziek bewegende collega’s was verschoven naar een donkere hoek van de kamer.

Marco ontkurkte een zelf meegenomen Merlot, schonk zijn glas vol en zette de fles aan de mond.
‘Ik dacht vanochtend dat het een mooie dag zou zijn voor grote beslissingen,’ zei hij daarna tegen dikke Fred maar nog meer tegen zichzelf. ‘Maar weet je, grote beslissingen zijn eigenlijk maar kleine beslissingen als je denkt aan het heelal en de sterren en de maan en de astronauten. Het is allemaal zo relatief, geen houden aan. We zijn niks, nog geen korrel in de zandbak des levens. Nog geen korrel en dat moet ons als mensheid nederig stemmen. Maar goed, als dat de zin van ons bestaan is, waarom dan nog ons best doen om zandkastelen te bouwen? Waarom wachten op de schep die ons verlichting zal brengen?’
Marco nam een forse slok en wist dat hij onzin praatte, maar hij had teveel gedronken om zich er echt zorgen over te maken en net te weinig om zichzelf tegen te spreken.
‘Star Trek vind ik ruk,’ zei dikke Fred en met een flauwe boog gooide hij zijn lege bierblikje meters naast de vuilnisbak. ‘Science fiction me reet. Hebt er niks aan, gelul in de ruimte. Zo’n vliegende auto komt er nooit. Rugzakken met straalmotoren ook niet. En weet je waarom? De regering houdt alles tegen want wij moeten dom blijven.’ Vervolgens liet hij een scheet, waarschijnlijk om op die typische dikke Fred manier z’n punt te maken.

De terugkeer van Laura het make-up-in-de-trein-meisje kon je verrassend noemen, al zou je ook kunnen stellen dat het leven alleen maar uit verrassingen bestaat en als je al iets mag verwachten dan is het wel dat er altijd nieuwe verrassingen komen.
‘Ik hoorde je van een afstandje praten,’ zei ze tegen Marco, ‘en eigenlijk vind ik het heel interessant wat je net vertelde over de nederig makende oneindigheid van het heelal. Ik filosofeer daar ook weleens over.’
Hij bekeek haar van beneden naar boven, van boven naar beneden en van beneden naar boven, glimlachte als een charmante dronkaard met plotseling hernieuwd toekomstperspectief en nodigde haar uit plaats te nemen naast hem op de driezits.
Marco wou net vertellen dat ze hem deed denken aan een tragisch overleden buurmeisje en welke levensles ze daar uit kon trekken toen hij zijn glas wijn liet vallen. Op het tapijt verspreidde een rode vlek zich als een rode vlek.
Ze was geschrokken, maar liet nog eens horen dat ze het type was dat snel kon relativeren: ‘Gelukkig niet op onze kleren, wat jij?’
Marco staarde naar de plas wijn voor zijn schoenen en zei: ‘Weet je, in de jaren tachtig, lang voor jouw tijd, waren er bepaalde typen tampons met extra absorptiekracht die bacteriën bleken te bevatten. Je kon er zelfs dood aan gaan als je ‘m te lang achtereen droeg. Niet alleen is dat een mooie metafoor voor deze avond, maar misschien nog wel meer voor ons nikszeggende bestaan op deze godvergeten aardkloot, dát denk ik.’
Laura zuchtte en dikke Fred liet een scheet. Bij de flatscreen werd te hard gelachen om een mislukte selfie.

Standaard