Moord

Karaktermoord

Volgens de Volkskrant tastte de Amsterdamse politie nog volledig in het duister waarom gisteren aan het eind van de avond een vrouw van middelbare leeftijd aan de Warmoesstraat met maar liefst dertien messteken om het leven was gebracht. Van de dader ontbrak nog ieder spoor.

Het artikeltje op pagina drie deed Bas ineens denken aan Baantjer. Was dat nog op televisie tegenwoordig? Vast niet, de schrijver was al jaren dood. Of was dat de acteur die De Cock speelde? Hoe dan ook, nu hij zelf schrijver was –het verrassend forse, maar zeker niet onuitputtelijke voorschot van de uitgeverij gaf hem het vertrouwen om hier eindelijk openlijk voor uit te komen– begreep hij niet meer waarom hij die boeken als tiener verslonden had. Was het jeugdige naïviteit? Of kon hij er nu niet meer met z’n hoofd bij omdat de maatschappij in een rap tempo zoveel harder was geworden dat de criminele activiteiten in de tijd van De Cock tegenwoordig haast op onschuldige pesterijtjes leken? Hij kon er z’n vinger maar niet op leggen.

Bas had er ook wel eens een pittige discussie over gehad met Saskia. Ondanks haar belangrijke functie en jarenlange ervaring binnen de uitgeverij moest ook zij hem het antwoord verschuldigd blijven. Ze kregen er zelfs ruzie over, zoals over zoveel zaken. Saskia speelde het hard, altijd. Ook als het op zijn werk aan kwam. Een paar weken geleden nog, tijdens hun maandelijkse vergadering, vlogen ze elkaar weer in de haren. Saskia vond het verhaal van z’n debuutroman te dun. Ze geloofde het niet. Ja, het was wel goed geschreven, maar er miste volgens haar iets.

‘Iets!’, had Bas kwaad herhaald. Hij was er zelfs voor uit de modieuze stoel opgestaan. ‘Wat moet ik daar nou mee? Iets? Hoezo ‘iets’? Er moet ‘iets’ bij? Lekkere redacteur ben jij. Hier schiet ik toch niks mee op! Ik moet con-cre-te oplossingen hebben! Oplossingen! Con-creet!’

Graag had hij er nog langer over willen schreeuwen, maar Saskia stond op tijd en hun half uurtje zat er al ruim drie minuten op. Haar horloge toonde ze Bas als waterdicht bewijs. Hij begreep de subtiele hint, de uitgeverij ervaarde momenteel erg lange, drukke dagen. Een nieuwe Kluun werd nog verwacht voor Kerst en dan verschoven zonder meer de prioriteiten binnen het bedrijf. Zo werkte het nou eenmaal in deze wereld, wist Bas. Quasi grappend had hij de uitgeverij weleens de boekenfabriek genoemd tijdens dit soort hectische periodes, maar Zure Saskia had er uiteraard nooit om kunnen lachen.

Die avond na hun maandelijks onderhoud op het statige kantoor aan de Warmoesstraat had hij lang gepiekerd over hoe hij dan meer realiteit in z’n verhaal kon krijgen. Al was het alleen maar om dat kloteboek af te krijgen. Waarom geloofde Saskia wel een film als The Godfather en niet Schrijven over lijken in Amsterdam, z’n eerste literaire thriller?

Het kwartje viel pas een week of drie later, toen hij voor z’n doorgezakte boekenkast stond tijdens de zoveelste zoektocht naar inspiratie. Het kwartje dat luisterde naar de naam Marlon Brando. Natuurlijk! Brando! Snel had Bas de biografie van de bovenste plank gegrist en zonder ontzag voor de netjes ingebonden bladzijdes was hij op zoek gegaan naar het hoofdstuk waar sinds een paar minuten zijn bestaan als schrijver vanaf hing: Method Acting.

Ineens viel alles op z’n plek. Brando was immers zo geloofwaardig als onaantastbare maffiabaas omdat hij voor en na de opnames in karakter bleef. Maanden lang was Marlon Brando niet de acteur Marlon Brando, maar de over lijken gaande Amerikaanse Italiaan Vito Corleone. Voor z’n collega’s, voor z’n vrienden, voor z’n familie, voor het puistige meisje achter de kassa in de supermarkt om de hoek: voor de gehele wereld. Het besef dat de sleutel tot de bestseller der bestsellers al die jaren stof had verzameld op z’n oude Ikea boekenkast, deed Bas glimlachen. Wat kon het toch raar lopen in het leven.

Verschrikt keek Bas op. Snel vouwde hij De Volkskrant dicht en stapte in z’n schoenen. Als hij ergens een hekel aan had, dan was het wel te laat komen. En deze vergadering bij de boekenfabriek wou hij zeker niet missen. Hij kon niet wachten om z’n nieuwe materiaal te laten lezen aan…

Ja, aan wie nu eigenlijk?

Standaard