Top 2000

Een sobere broodmaaltijd

Veertien mensen zouden er komen, véértien, want de jongeren hadden tegenwoordig ook aanhang en hoewel het grootste deel van die geliefden volgend jaar waarschijnlijk alweer aan de kant gezet zou zijn, moesten ze perse mee-eten “want ze hoorden er nu toch bij?”, zodat haar halve kersttafel vol zou zitten met tieners en twintigers die elkaar met zo’n walgelijke sentimentele blik pasteitjes zouden voeren, de pasteitjes die zíj nota bene in elkaar had gezet (ook al kwam de vulling uit blik want dat proefde toch niemand), maar denk maar niet dat iemand háár romantisch zou voeren, haar man in ieder geval niet want die was tijdens het kerstdiner altijd te druk bezig om zichzelf zó vol te gieten met wijn dat hij nauwelijks meer recht overeind kon zitten tegen de tijd dat de Christmas pudding op tafel kwam, maar dat gaf natuurlijk niet want het was kerst en dan deed hij tenminste ook eens gezellig mee met de gesprekken, en ze hóefde ook niet gevoerd te worden want meestal was al haar honger allang verdwenen tegen de tijd dat het eten opgediend kon worden; die vulling van de kalkoen was rauw sowieso veel lekkerder en van de hele dag stressen kreeg ze honger, al vlak na het ontbijt wanneer ze de kalkoen begon te bewerken en ook net voor de lunch wanneer ze bedacht dat ze nog wat nieuwe wijnglazen moest halen omdat haar man er ongetwijfeld meerdere zou breken, maar al helemaal aan het einde van de middag wanneer ze in vier pannen tegelijk stond te roeren en bedacht dat ze zich nog niet gedoucht had terwijl de gasten ieder moment zouden kunnen komen, zodat ze zich maar met een laag deodorant onder haar oksels in haar kerstjurk schoot en haar mascara opdeed in de weerspiegeling van de afzuigkap, ondertussen hier en daar meezingend met de Top 2000 die haar ieder jaar tijdens het koken weer als een reeks strijdliederen begeleidde, zodat ze grote handen appelvulling naar binnen bleef werken tegen de stress totdat ze uiteindelijk te weinig over had om de kalkoen mee vol te stoppen en ze nog maar een pak gehakt uit de vriezer bij het beest naar binnen propte, zonder te weten of dat goed zou combineren want die Amerikaanse kalkoen-traditie was haar eigenlijk vreemd, maar in de films zag het er altijd zo gezellig uit en wat zou het ook: hoe meer vlees hoe beter, in ieder geval stukken beter dan géén vlees, zoals op dat zielige bordje paddenstoelenlasagne voor haar nichtje dat vegetariër was, en het was in ieder geval ook stukken beter dan het eten van haar buren, die zoals ze wist ieder jaar met kerst een sobere broodmaaltijd aten “uit respect voor de armen” of zoiets. Sorry, voor zulke mensen had ze maar één woord: lui.

Standaard