Top 2000

DJ zijn in kersttijd

Hij voelt zich bekeken. De kerstmuts waarvan de zendercoördinator het een goed idee vond om hem op te zetten, prikt. Hij wil hem afzetten, maar weet dat zijn haar dan alle kanten op piekt en hij kan niet naar de badkamer om er gel in te doen.

Hij voelt zich ook een beetje belachelijk en hij heeft honger. De laatste dagen leeft hij alleen maar op gore sapjes. Sap met komkommer, peterselie en mango. Die mango moest het een beetje lekker maken.
Vanmorgen werd er een derde brievenbus geplaatst. Drie brievenbussen in één minuscuul huis. Overdreven, vindt hij. En nep. Weken eerder was al besloten dat er minstens drie brievenbussen zouden komen, maar dat moest dan gaande de week gebeuren, zodat het net leek alsof de geldstroom niet bij te houden was. Alsof het spontaan besloten werd. ‘Alles voor de hype’, had de manager gezegd.

De hype ja. Na elf jaar is hij er wel op uitgekeken. De eerste edities, die waren goed. Toen was alles nog oprecht. De dj’s in het huis waren oprecht en de mensen die om het huis heen stonden waren oprecht. Tegenwoordig gaat het alleen nog maar om commercieel belang. En de mensen die naar de stad toe komen, proberen zo gek mogelijk in beeld te komen. ‘Kijk rest van Nederland! Ik sta voor het Glazen Huis, dus ik steun het goede doel!’ Neppers.
Een meisje buiten probeert zijn aandacht te trekken. Hij glimlacht vriendelijk naar haar en zwaait. Ze zwaait terug, zegt iets tegen het meisje dat naast haar staat en slaat dan giechelig haar hand voor haar mond. Muts, denkt hij. Ga naar huis en trek iets warms aan. Je ziet er niet uit.
I’ll be there this christmas. Absoluut het slechtste lied dat ooit op nummer 1 heeft gestaan, vindt hij. De tekst slaat kant nog wal en het is bovendien een kerstlied, iets waar hij sowieso al een vreselijke hekel aan heeft. ‘Als het nummer 25.000 euro oplevert, zing ik het live in het glazen huis!’, schreeuwde zijn collega vanmiddag door de microfoon. Hij kon wel door de grond zakken. Dat gaat natuurlijk ontzettend vals klinken, maar ja… Alles voor de hype…
Zijn andere collega springt door het huis. Continu. Onvermoeibaar. Het liefst zou hij hem zijn benen breken, kijken of hij dan nog springt. Hij verdenkt dat groentje ervan dat hij backstage kilo’s worstenbrood naar binnen werkt. Hoe kan hij anders zoveel energie hebben? Ja, de adrenaline giert natuurlijk door zijn lijf door alle tweets dat het zo’n lekker ding is. Wat de rest van Nederland niet weet, is dat het eigenlijk een ontzettend irritant kereltje is.
De bel gaat. Hij doet zijn best verrast te zijn door de gast die binnenkomt. Hoewel ze natuurlijk al lang weten dat Jamai rond dit uur het huis zal betreden. Jamai zingt een paar zinnen door de microfoon. Oké, nu is het genoeg. Nu weet hij het zeker. Zodra hij even een momentje voor zichzelf heeft, belt hij Jurre Bosman. Hopelijk werkt hij dan volgend jaar rond kerst bij Radio 2.

Standaard