Seks

De tijden veranderen

Jij bent straks net als een goed idee dat me overvalt, vlak voordat ik in slaap val. Op het moment zelf lijkt het fantastisch, buitengewoon, de beste ingeving ooit. Maar de volgende dag ben ik je alweer vergeten.’

Ellen zei het met een air van achteloosheid. Ze stond in de opening van haar slaapkamer, haar naakte arm gestrekt in de bovenhoek van de deurpost. Ze voelde zich nu vast geheimzinnig, onvoorspelbaar. Literair. Alsof dat is wat wij schrijvers nodig hebben om ons naar het bed van een minnares te lokken. Een metafoor, een mooi omschreven smeekbede.
Ik zat in kleermakerszit voor haar boekenkast, te zoeken naar het mijne. Zonder mijn handen te gebruiken of mijn boek gevonden te hebben kwam ik overeind. Ik besloot het spel mee te spelen. Althans, ik besloot een spel te spelen. Want wie was ik, daar, die er zomaar vanuit kon gaan dat zij een spel speelde? Ik was zo genoeg overtuigd, dat het niet uitmaakte of zij wel of niet een spel speelde.
Ik maak de regels, ik deel de lakens uit.
Ik liep naar de ronde, houten tafel en schonk mezelf bij van de fles die ik had uitgekozen, maar zij had betaald. Haar glas, dat naast het mijne stond, liet ik leeg. Ze moest erom vragen, vond ik. Smeken. Ik vroeg me af of de vrouw in de deuropening ooit een van de mijne zou kunnen zijn, of ze er weleens van zou dromen mijn vrouw te zijn. Toen verdween ze uit mijn zicht, de slaapkamer in.

‘Wil je niet eens een echt boek schrijven?’
Ik nam rustig een slok, wist dat dit onderdeel van het spel was. Ze wist wat ik wilde. Bovendien, op dit soort vragen was ik voorbereid, daar had ik met de redacteuren uitvoerig over gesproken. Het enige wat ik had gedaan was mijn nachtelijke en soms middagpauselijke escapades opschrijven, waarna ghostwriters ermee aan de haal waren gegaan. Het waren de tijden, hè. Snel, snel. De lezer vroeg om hip nachtleven, seks, om quasi coming of age-vertellingen. En ik was mediafriendly, zoals dat heet. Maar vooral zag ik er goed uit. Charisma boven inhoud, zei mijn uitgever. Ze twijfelden niet aan mijn vermogen een echt boek te schrijven, zeiden ze. Integendeel, maar dit was op dit moment handiger. Toch kon ik er niet tegen. Dit soort vragen ontnam mij de controle, het maakte me klein. Voor jezelf is het altijd het moeilijkst ontkennen. Lopend gooide ik de wijn achterover, het lege glas nam ik mee. De rollen waren omgedraaid, nu stond ik in de deuropening. Zij zat in kleermakerszit op het bed met mijn boek in haar handen. Ze ging verder.
‘Een boek met relevante verwijzingen, doordachte passages en psychologisch haarscherpe dialogen. Ik noem maar wat, hoor.’
Haar denigrerende, laconieke houding was even irritant als lustopwekkend.
‘Leg dat boek weg.’
Ze opende het.
‘Smeek me maar.’
‘Als de tijd je het besparen waard is, beter begin je dan te zwemmen. Anders zink je, als een steen,’ zei ik, hopend dat ze de verwijzing zou snappen.

Maar ze begon voor te lezen, met haar theatrale stem: ‘Ik stond inmiddels in het warme bad waarin Ellen lag. Ik legde een hand op haar schouder, dwong haar rechtop te zitten…’
‘Leg. Weg,’ zei ik, terwijl ik kalm, maar zonder mijn drift te verbergen het lege glas op een kastje zette. Ze las verder voor.
‘.. Mijn eigenwaarde stond als een paal boven water.’
Ik trok mijn overhemd uit, daarna mijn broek. Langzaam knakte ik mijn nek, door mijn hoofd van links naar rechts en andersom te kantelen. Ze wist wat er ging komen. Met mijn knieën op haar bovenarmen snoerde ik haar de mond.
‘Zonder handen,’ mompelde ik.

De volgende ochtend werd ik wakker in mijn bed. Denken aan de voorgaande avond voelde alsof ik een geweldig idee had gehad, maar het niet meer voor de geest kon halen. Op het kussen naast mij las ik de titel van een boek met mijn naam erboven. Haar gezicht leek vredig, maar de magerte van haar kaft verried dat ze totaal verscheurd was.

Standaard