HVA schrijfwedstrijd: Beroemd

Lauren

Lauren is altijd mooi, maar vanavond is ze extra mooi. Ik ken de reden niet, maar er zal vast wel weer ergens een première zijn. In deze stad is er altijd wel ergens een première.
Speciaal voor vanavond heeft ze haar lange rode jurk uit de kast getrokken. Dat is mijn lievelingsjurk. Hij valt tot haar enkels en heeft een diep decolleté, zonder dat ze eruit ziet als een slet. Daar kunnen andere vrouwen nog wel iets van leren.
Onder de jurk draagt ze zwarte hakken, van die hele hoge die nog een stuk van de tenen bloot laten. Voor anderen zijn ze ongetwijfeld moeilijk om in te lopen, maar niet voor Lauren.
Maar mijn meest favoriete gedeelte van Lauren is haar gezicht. Het is hartvormig, omlijst door lang blond haar en het doet mijn hart sneller kloppen. Ze heeft een profiel waar ik vanaf wil skiën en wangen waar ik mijn lippen op wil drukken. Haar ogen zijn groen en kunnen mij soms zo indringend aankijken dat ik er bang van word, alsof ze al mijn diepste gedachten weet. Op haar wangen heeft ze een licht blosje en haar lippen zijn rood, net zoals de jurk. Een plaatje.

Ik ken Lauren al heel lang. Ik kan me haar eerste rolletje nog wel herinneren, als zuster in een ziekenhuisserie. Voor velen viel ze niet zo op, maar voor mij was ze meteen bijzonder. Ik heb een oog voor talent.
Sinds die tijd heeft Lauren veel rollen gehad. Ze werd steeds bekender en meer mensen begonnen in te zien wat ik allang door had: Lauren is een ster. Steeds vaker is ze te zien in meer dingen dan alleen series en films. Vaak zit ze ook op de bank bij een praatprogramma of doet ze mee aan een spelshow. Dan zwelt mijn hart van trots. Dat heeft ze toch maar mooi geflikt.

Maar soms ben ik boos op haar. Dan haat ik Lauren en haar bekendheid. Ik ben er altijd als zij mij nodig heeft en dat wéét ze, maar nooit andersom. Als ze verdrietig is stuur ik haar kaartjes, als mensen slechte dingen over haar zeggen verdedig ik haar. Maar krijg ik daar iets voor terug? Nooit. Soms is het net alsof ze niet weet dat ik besta. Maar ik ben er altijd.

Zoals vanavond. Ik bekijk haar terwijl ze haar parfum op spuit. Een beetje in haar nek en achter haar oor. Als ik mijn ogen dicht doe, kan ik het ruiken. De zoete geur doet mij altijd denken aan de zomer. Nog een keer werpt ze een blik in de spiegel. Dan pakt ze haar tas. Heel even werpt ze een blik mijn kant op. Ik houd mijn adem in. Dan draait ze zich om een verlaat ze de kamer. Ik adem uit. In dat moment was het even alsof ze me zag, écht zag. Maar ze ziet me nooit. De takken verbergen me te goed.


Het juryrapport

Lisanne Mathijssen (redactrice bij uitgeverij Prometheus / Bert Bakker) en Peter Zantingh (webjournalist bij NRC en romanschrijver) zeggen het volgende over het verhaal Lauren van Sophie van Vrijberghe de Coningh:

Goed verhaal, want: Knappe opbouw, met elke alinea wordt de clou iets duidelijker.
Verbeterpunt: Speel met de kunst van het weglaten. De laatste zin bijvoorbeeld, een goede verstaander heeft het zonder die zin ook wel door. Wees nóg subtieler. Kan beeldender, en de gebruikte beelden kunnen minder cliché. Titel kan beter. Minder vertellen mag ook: ‘Daar kunnen andere vrouwen nog wel iets van leren’, hoeft niet.
Mooiste zin(sdeel): “Ze heeft een profiel waar ik vanaf wil skiën.”

Meer info over deze schrijfwedstrijd? Vind je hier.

Standaard