Te land, ter zee en in de lucht

Pontius Pilatus

In het jaar dat zij geboren werd, presenteerde hij Te Land, ter zee en in de lucht voor het eerst.

Zo rond haar achtste mocht ze soms wat langer opblijven om het programma te kijken.
Ze genoot van de lanceringen met het Tobbedansen, waarbij de schans niet rechtstreeks het water in liep, maar aan het eind een beetje omhoog ging.
Maar bovenal genoot ze van zijn stem. Een beetje nasaal overstemde die zo prachtig de achtergrondmuziek van het programma. Zijn enthousiaste manier van versla gdoen klonk haar als muziek in de oren.

Het programma kon haar gestolen worden en de deelnemers vond ze dom. Ze was alleen maar gefixeerd op hem. Zijn donkere ogen en volle wenkbrauwen. Zijn weelderige bos haar.
Als ze aan haar vader vroeg waar ze hem van zou kunnen kennen, dan gnuifde hij: ‘Van de televisie lieve kind.’
Maar daar nam ze geen genoegen mee en ze zette door met de vraag of ze hem op straat tegen kon zijn gekomen. ‘Nee schat’, antwoordde haar vader. ‘Hij woont in Amsterdam of Hilversum. Wij in Heukelom. Je kunt hem niet kennen.’ Ze begon dan haast te stampvoeten van frustratie.

Ontroostbaar was ze, toen hij in 1996 stopte als presentator van het programma. Sindsdien keek ze niet meer. Wat kon haar ‘Pret in Bed’, ‘Pompen of Verzuipen’ en ‘Fiets ‘m er in’ schelen.
Rob Fruithof, de nieuwe presentator, vond ze ook stom.

Toen ze begon te puberen, hing ze ’s avonds met haar vrienden rond op straat. Haar ouders werden eens gebeld dat de jeugd een lantaarnpaal aan het slopen was, en dat hun dochter daarbij was. Ze werd opgehaald en moest voor straf direct naar bed. Daar had ze – in het geheim – een superkleine zwart-wit televisie. Stiekem zette ze hem aan, met het volume heel laag.
Ze gaf niets om sport, voetbal interesseerde haar niet, maar zijn stem klonk zo vertrouwd dat ze er zorgeloos mee in slaap viel.
Op Witte Donderdag 2014 viel voor haar het spreekwoordelijke kwartje. Hij speelde Pontius Pilatus in The Passion in Groningen en zong ‘Zwart Wit’ van Frank Boeijen. De herkenning was een klap in haar gezicht. De hakkelende manier van zingen bezorgde haar prikkend zweet over heel haar lichaam. Google leerde haar dat dit liedje in haar geboortejaar in de hitlijsten had gestaan.
Op de fiets naar haar moeder raakte ze ietwat in paniek. Daar aangekomen keek ze naar de grijze vrouw in de leunstoel.

‘Mam?’
‘Ja lieve kind.’
‘Wie is mijn vader?’
De adem van haar moeder stokte. Ze probeerde het, maar ze kon haar schok niet verbergen.
‘Piet natuurlijk! Hoe kun je aan je overleden vader twijfelen’, riep zij uit met een kreun in haar stem.

Ze geloofde haar moeder niet.
‘Mam, is Jack van Gelder mijn vader?’, vroeg ze op de man af.
Haar moeder sloeg haar ogen neer en knikte één keer kort.

Standaard