Bob Ross

Het Legendarische Loket

Het Eindhovens Dagblad was de eerste die Maria ‘de Bob Ross van Eindhoven’ noemde. Zelf geloofde ze dat ze die titel te danken had aan haar snelheid van werken, maar de rest van Eindhoven wist dat haar excentrieke kapsel de oorzaak was. Feitelijk was de uitspraak zelfs volkomen misplaatst, want Maria was ongeveer zo sympathiek als Bob schrijver was.

Na gepest te zijn op de middelbare school besloot Maria dat ze de rollen eens zou omdraaien. Na omzwervingen via het bedrijfsleven, goede doelen en een eigen onderneming in Delfzijl vond ze haar plek in Eindhoven. Ze werd Medewerker Burgerzaken op het gemeentehuis en al gauw berucht. Burgers die toevallig op haar loket afstapten, zagen hun geplande schutting doormidden gezaagd, die leuke uitbouw vernietigd en eventuele trouwplannen nietig verklaard. Het duurde een half jaar voordat de ruimte voor haar loket leek op de gedemilitariseerde zone tussen de twee Korea’s.

De prima cao van overheidsmedewerkers maakte het onmogelijk om Maria te ontslaan. De regels waren duidelijk en zij volgde ze tot op de letter. Haar managers zochten naar een oplossing en besloten haar administratieve klussen te geven om de dagen te vullen. En zo bleef ze zitten, 23 jaar lang. Haar loket werd eens in de paar maanden bezocht door een nieuwe inwoner van Eindhoven, die meestal maar drie minuten nodig had om gedesillusioneerd naar huis te keren. En zo werd ze beroemd, na het stuk in het Eindhovens Dagblad. Ze werd Eindhovenaar van het Jaar en er kwamen toeristen met rugzakken en zonnebrillen naar het legendarische loket kijken. In de Lonely Planet voor Eindhoven werd ze opgenomen als een must-see.

Schoonmaakbedrijf De HelderCycloon besloot haar loket te gaan sponsoren. Met de slogan ‘Uw straatje ook zo schoon? Kies De HelderCycloon’ wist het lokale bedrijf in drie jaar tijd uit te breiden tot de rest van Nederland en zelfs over de landsgrenzen. Maria had een deel van de omzet bedongen als vergoeding voor de sponsoring en werd zo stinkend rijk. Ze deed haar oude Golf weg en kocht de nieuwste Range Rover, waarmee ze voortaan op twee plaatsen parkeerde. Daardoor ontstond een arbeidsconflict met een motorrijdende collega, die weliswaar nog prima naast de auto van Maria kon parkeren, maar het principieel onjuist vond dat een auto meer ruimte zou krijgen dan een motor. En omdat Maria weigerde in te binden en dat een onwerkbare situatie veroorzaakte, kon de Manager Burgerzaken niet anders dan haar ontslaan.

Binnen vierentwintig uur stond een woedende menigte op het Stadhuisplein. Zo’n zesduizend mannen en vrouwen joelden leuzen als ‘Die manager zingt zijn laatste aria, wij willen Maria!’ en ‘Wee jullie gebeente, Marie hoort bij de gemeente!’

Burgemeester Rob van Gijzel, die normaal gesproken alleen zulke menigtes voor zich zag bij de sporadische kampioenschappen van PSV, liet een onderzoek uitvoeren door een gerenommeerd onderzoeksbureau. Toen dat na twee maanden werd gepresenteerd aan het college van burgemeesters en wethouders, bleek dat de stad Eindhoven sinds het vertrek van Maria drie miljoen euro minder had verdiend aan toerisme. Meer argumenten had Van Gijzel niet nodig: Maria werd de nieuwe Manager Burgerzaken.

De maandag na dat besluit zat ze weer op haar vaste plekje. En voor haar loket stond een rij die naar buiten liep en zo ver uitstrekte dat er kraampjes met hot dogs langs de rij kwamen te staan en na een paar uur uitverkocht waren. Eén voor één kwamen de burgers de vrouw bedanken die hen jarenlang geschoffeerd had. En Maria glunderde.

Standaard