Verrassing

Liefdesgeluidjes

Ze schrikt. Van een hard geluid op de televisie deze keer. Dat valt nog mee.

Soms schrikt ze ook van een voorbij dwarrelend blaadje of een sok die ligt waar hij niet hoort te liggen. Ze schrikt tegenwoordig zo vaak dat hij er niet meer van schrikt. In het begin kon hij haar kreet – eentje die hij nog het meest vindt lijken op het heel snel inademen van een partij lucht – nauwelijks verdragen en sprong hij met twee liter adrenaline in zijn aderen naast haar, speurend naar de groep gemuteerde krokodilzombies die haar belaagden. Tegenwoordig kijkt hij niet eens meer op van zijn boek.

Waarom zou hij?

Er is nooit iets. Zo kookte een keer de rijst over. Ze stond te zwaaien met haar armen en riep ‘oh oh oh oh’, waarna ze de deksel optilde, het water wat tot rust liet komen en het gas wat lager draaide. Hij heeft ondertussen geaccepteerd dat dit de manier is waarop zij dingen doet. En dan wordt het ook eigenlijk wel grappig. Dus nu ze schrikt van de televisie, lacht hij.

Hij lacht. Omdat zij schrikt van de televisie, beseft ze direct. Het stoort haar, dat hij niet kan accepteren dat zij soms gewoon schrikt. Daar kan zij toch ook niks aan doen? Dat gelach van hem dan, alsof dat zo normaal is! Hij lacht om alles. In het begin kon ze enorm schrikken van zijn lachuitbarsting – die zij vooral vindt lijken op een hinnikende zebra – en vroeg ze zich steeds af welke briljante grap ze nu weer gemist had, maar tegenwoordig maakt ze zich er niet meer druk om.

Waarom zou ze?

Er is nooit iets. Zo vertelde hij een keer een mop, over een non en een vrachtwagenchauffeur op een camping in de Franse Dordogne. Daar moest zij ook wel om lachen, want ze had echt niet verwacht dat de non zoiets ooit zou zeggen. Maar dat was maar één keer. Ze begrijpt hem eigenlijk nooit. Zijn rare gevoel voor humor gaat haar te boven. Of te onder, afhankelijk van je perspectief. Nu ze dat geaccepteerd heeft maakt zijn gehinnik om haar tekortkomingen het niet minder vervelend.

Hij lacht en zij schrikt van hem. Of lacht hij omdat zij schrikt? Ze kijken elkaar aan en weten dat geen van beide het antwoord heeft. Ze zijn nu zo op elkaar ingespeeld dat de reacties elkaar vliegensvlug opvolgen. Te snel om nog onderscheid te maken wat waar een reactie op is.

Ze zeggen er allebei niks over, bang om elkaar pijn te doen. Zo begint de stilte.

Standaard