Kantoor

Wat jij denkt

Ik werk op een kantoor waar alles altijd hetzelfde is. En jij denkt nu: ‘ja, dat zal best, maar zo is elk kantoor. Lekker cliché weer.’

Ik snap dat je dat denkt.
Heb je Groundhog Day weleens gezien?
Iedere ochtend, als ik binnenkom, zit de receptioniste net een beetje in haar neus te pulken. Niet genoeg om heel vies te zijn, of zo, maar wel genoeg dat ze schrikt van m’n binnenkomst en een beetje bloost. De tulpen die op haar toonbank staan zijn eigenlijk net over hun hoogtepunt heen en staan treurend om zich heen te kijken. Elke dag. Net als dat Skyradio elke dag dezelfde muziek draait.
Als ik door de gang over het uitgesleten tapijt naar m’n kamer loop, kom ik Robbert, de HR-chef, tegen. Hij heeft een mok vast en zegt elke dag hetzelfde: “Ha, Ellard, ’t is weer een heerlijk bakkie hoor. Snel bij zijn!”

Dat dus. Alles is altijd hetzelfde. En nu denk jij vast: ‘oké, vervelend, maar dan doe je er toch wat aan?’
Ik snap dat je dat denkt.
Heb je Rain Man weleens gezien?
Iedere ochtend, als ik binnenkom, veeg ik eerst mijn linker- en dan mijn rechtervoet. Ik zeg altijd wat over de tulpen, dat ze “erbij staan zoals ik me voel”. En dan lacht de receptioniste. Dat kan ze mooi, met haar linker mondhoek wat hoger dan de rechter.
Ik moet ook bekennen dat ik wacht met het inlopen van mijn kamer totdat ik Robbert van de andere kant zie komen. Ik wil gewoon graag horen dat de koffie lekker is, zodat ik daarna snel naar de machine kan lopen om m’n eigen bakje te zetten. Ik doe altijd een koffie met melk, zonder suiker, in het op twee na onderste papieren bekertje. En als ik dan naar m’n kamer loop zeg ik tegen mezelf dat het maar goed was dat ik er snel bij was.

En nu denk jij natuurlijk: ‘och, een autist, wat zielig. Die heeft vast een of ander administratief, slap baantje. En hij kan natuurlijk heel goed tellen, want dat was ook zo in Rain Man.’
Ik snap dat je dat denkt.
Heb je Forrest Gump weleens gezien?
Iedere ochtend, als ik binnenkom, begroet de receptioniste mij met “Goedemorgen, meneer de directeur”. Daarna maak ik mijn grapje.
Robbert is net als ik, autistisch. Hij staat aan de andere kant van de gang te wachten tot ik de gang in loop. Het is een spel dat we spelen, waarmee we elkaar uitdagen om over onze grenzen te stappen. Ik win meestal, dus wint Robbert meestal.

En nou heb ik je zover dat je denkt: ‘tjonge, wat een raar verhaal’.
Ik snap dat je dat denkt.
Heb je Alice in Wonderland weleens gezien?

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *