Religie

Fanatisme

Er waait een harde, ijzige wind door het stadion. Op het veld matten twee ploegjes uit de marge, FC Hopseflops en VV Dinges, elkaar af. Het staat 1-1, we schrijven de 63e minuut, een van de minst boeiende uit alle 90 officieel te spelen minuten.

De mid-mid van VV Dinges, een klein, agressief mannetje met zo’n minimaal hanenkammetje op z’n hoofd, verspeelt zojuist de bal doordat de wind vat krijgt op zijn ogenschijnlijk briljante pass naar de linksbuiten. Ze schelden op elkaar maar niemand hoort de verwensingen. Door het loeien van de luchtverplaatsing, ja, maar ook door het gebrul van de supporters, tussen wie ik me sta te schamen.

Ik sta in de spreekwoordelijke f-side van VV Dinges. Om mij heen veel petjes, opgeschoren nekken en tatoeages. Ze loeien, gillen en brullen dat de scheids een klootzak is, dat FC Hopseflops bestaat uit een bijeengeraapt stelletje homoseksuele junglebewoners en dat de wind de schuld is van alle problemen op aarde, waaronder aids, armoede en de afgezwaaide bal van de mid-mid. Want de schuld van de mid-mid kan het niet zijn. Hij is hun verlosser. Sinds ze hem hebben overgenomen van die debielenploeg uit dat klotedorp in die kutprovincie, zijn ze in luttele maanden naar het linker rijtje gestegen. Elke overtreding op ‘hun Messi’ wordt beantwoord met doodsbedreigingen en verhalen over de moeder van de overtreder. Ze zijn, kortom, nog al fanatiek.

In de 75e minuut, het Dinges-kwartiertje, start de samenzang. Ze zingen over de grootsheid van hun cluppie, die keer dat ze kampioen zijn geworden en dat ze dat dit jaar zeker weer gaan doen. Want zij zijn de beste, en niemand anders. Een trommel zo groot als een tractorband zorgt voor het ritme. Hard, snel, strak. Geen moment verslappen. Door het vele bier (of andere geestverruimende middelen) zijn enkele fans, of hooligans, afhankelijk van je standpunt, in een vrij uitzinnige trance terecht gekomen. Ze schudden zichzelf aan de bewegingsloze hekken door elkaar. Met ontbloot bovenlijf omhelzen ze elkaar, vrienden, buurmannen, collega’s, en wensen ze elkaar de winst toe. Als de wind een flard van het gezang van de tegenpartij hun kant opstuurt worden ze gek, gillen ze naar de ijle lucht en werpen ze hun prullaria in de richting van het rondzwervende geluid.

Als ik mezelf na afloop, het is 1-1 gebleven, met de meute naar buiten wring, valt het verschil me op tussen de bedevaart die vooraf gaat aan de wedstrijd en de aftocht erna. Van tevoren zingt men zichzelf moed in en hangt er een uitgelaten sfeer als in een kleuterklas vlak voor de middagpauze. Ze gaan het tuig uit Hopseflops wel eens wat laten zien, dat zullen ze. Als ze hun heilige gebouw daarna weer uitlopen heerst er berusting. Iedereen uit Hopseflops moet dood, daar zijn ze het van harte over eens. Hun verlosser is geweldig, die willen ze nooit meer kwijt. En zij hebben goed hun best gedaan, goed gezongen, goed geschreeuwd. Aan hun heeft het niet gelegen. Wel aan die vervloekte wind.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *