Zeventien

Tien plus zeven

“Hoe het voelt om jezelf kwijt te raken is niet iets waar de gemiddelde mens dagelijks bij stilstaat. Maar wacht maar tot het gebeurt. Dan staat alles stil en is het te laat om er nog iets aan te doen.”

Ben jij jezelf kwijt?”
“Voorheen zou ik het niet als zodanig omschreven hebben. Toen had het ik altijd nog over ‘naar mezelf opzoek zijn’. Maar eerlijk gezegd: naar jezelf opzoek zijn en jezelf kwijt zijn, zijn twee zaken die eigenlijk precies hetzelfde betekenen. Dus of ik mezelf kwijt ben? Al jaren. Al járen, dus het is al lang te laat.”
“Voor wat is het te laat?”
“Het is te laat, veel te laat, om mezelf nog terug te vinden. Het zit namelijk zo: wie ik was, bestaat niet meer. In de eindeloze zoektocht heb ik geen stukjes van mezelf bij elkaar gesprokkeld maar ben ik juist steeds meer van mezelf zoek geraakt.”
“Heb je het opgegeven?”
“Kunt u ‘het’ definiëren?”
“De zoektocht, is die gestaakt?”
“De zoektocht naar mezelf wel. Misschien loop ik er ooit een keer per toeval tegenaan, maar ik reken nergens meer op. Tegenwoordig ben ik met hele andere dingen bezig.”
“Oh?”
“Ja. Want heeft u wel eens stilgestaan bij zaken die heel gewoon lijken? Van die zaken waar bijna nooit iemand bij stilstaat. Dat zijn de dingen die mij fascineren op dit moment.”
“Verklaar je nader…”
“Ik zal u een heel simpel voorbeeld geven. Zeventien is er één meer dan zestien en één minder dan achttien. Zeventien is tien plus zeven. Niemand kan daar iets aan doen, het is gewoon zo. En zo zijn er dus heel veel zaken die zo gewoon zijn, maar aan de andere kant echt de moeite waard zijn om over na te denken. Zestien is ook zoiets. Eén meer dan vijftien maar één minder dan zeventien. Zestien is tien plus zes. Wonderlijk. ”
“Maar wat is daar dan zo ‘wonderlijk’ aan?”
“Dat niemand nadenkt over de zaken die je niet in de hand hebt. Nog zoiets: mijn hersens. Ze zijn van mij, maar ze doen wat ze zelf willen. Zonder overleg laten ze mij met mijn ogen knipperen. Zonder dat ik er zelf iets voor hoef te doen klopt mijn hart. Mijn hersens zorgen ervoor dat ik er als ik in de morgen wakker word nog ben. Of ik daar nou op zit te wachten of niet.”
“En? Zit je daar eigenlijk wel op te wachten?”
“Naar het antwoord op die vraag, ben ik nog steeds opzoek.”

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *