Verhaal #657 • Afgesproken thema: HVA schrijfwedstrijd: Walrus

Bakkie troost

In samenwerking met de minor Creatief Schrijven van de Hogeschool van Amsterdam organiseerde Het Schrijversgenootschap voor het derde jaar op rij een heuse schrijfwedstrijd. Aan de studenten vroegen we om een kort verhaal te schrijven binnen het geweldige thema ‘Walrus’. Op nummer 4 is het verhaal Bakkie troost van Chynna Jansen geëindigd. Een juryrapportje vind je onder het verhaal.


Bakkie troost

Er was een tijd dat het anders was. Dan liep ik op een zomerdag naar de achtertuin. Mijn vader had het opblaaszwembad al klaar staan. Dat had hij diezelfde ochtend nog gekocht. Speciaal voor mij. Met mijn grote teen voelde ik dan of het water niet te koud was, want zelfs op de warmste zomerdagen konden mijn armharen rechtovereind staan. Op zo’n dag hing ma de was buiten aan de waslijn. De blauwe knijpers mochten alleen op pa’s T-shirts. Ja, ma had zo haar eigen systeem voor het gebruik van knijpers. Ze had nog net geen gebruikershandleiding gemaakt. Pa’s favoriete T-shirt was dat van de bierdrinkende walrus. Die zomerdagen eindigden met een BBQ in de tuin. Ik at altijd friet met een frikadel. Mijn pa was gek op vlees, mijn ma op salades. In bed luisterde ik dan naar mijn ouders die nog buiten zaten. Naar hun stemmen, naar de jazzmuziek. Zorgeloos viel ik dan in slaap.
Er was een tijd dat het anders was. Dan ging ik met vriendinnen winkelen om de gekste festivaloutfits te scoren. Op zo’n dag zaten we op een terras, dronken we een gezond fruitsapje en aten we een broodje met beenham, of zoiets. We lachten om elkaar en om alles om ons heen. De mensen die voorbijliepen, de dingen die we zagen. Woorden hadden we niet nodig. Alleen een blik. Met die vriendinnen kon ik uren praten. We praatten zelfs door tot de vogeltjes wakker werden. Pa keek ons dan de volgende ochtend hoofdschuddend aan. Niet zijn ding. Pa hield van slapen en geloof me, ik ook. Maar een nacht over van alles praten heeft ook wel wat, toch?
Er was een tijd dat het anders was. Nu staar ik naar de gele muren. Die had pa jaren geleden gewit. Je ziet precies waar ma’s schilderijen hingen. Ma was dol op kunst, vooral op die van Mondriaan. Ik staar naar buiten. Zo heb ik weken niks. En zo heb ik in één week drie crematies. Ik weet niet anders, ik ken niet anders. Nee, dat is niet waar. Ik weet hoe het anders was. Ik ken het gevoel, de sfeer, de liefde. Ik ken het, ik heb het gevoeld. Ik lust wel een bakkie troost en toch, ook met koffie, zeg ik: liever vandaag dan morgen, want er was een tijd dat het anders was.


Het juryrapport

Het Schrijversgenootschap zegt het volgende over het verhaal Bakkie troost van Chynna Jansen:

Goed verhaal, want: Het verhaal raakt, de herhalingen zijn mooi en die wordt op het eind ook nog mooi teruggepakt. Je voelt hoe gelukkig haar jeugd was en hoe ze daar met liefde aan terugdenkt.
Verbeterpunt: Het thema is er een beetje geforceerd in verwerkt, en drie crematies in een week is een beetje gek. Het is vrij onduidelijk wie er dan afgelopen week zijn gestorven, we hebben het gevoel dat de moeder al langer dood was. Het ‘pa en ma’ is wat afstandelijk. Gezien de liefde in het verhaal, zou papa en mama beter staan.
Mooiste zin(sdeel): “Ik weet hoe het anders was. Ik ken het gevoel, de sfeer, de liefde. Ik ken het, ik heb het gevoeld.”


Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard