Verhaal #67 • Afgesproken thema: Op de vlucht

Bal op zee

Ben je bang, dan worden je handen binnen enkele seconden ijskoud. Dat komt doordat er in angstsituaties zoveel mogelijk bloed naar je benen wordt gepompt, dan kan je extra snel rennen. Of sprinten eigenlijk. Klaar om te vluchten.

Ze herkende zichzelf al maanden niet meer. Wie zij was, was langzaam verdwenen onder stapels werk, druk en stress. Elke dag legde ze 548 stappen af naar het station. Naar de supermarkt waren het er 863. Op zulk soort details lette ze nu, nu alles even anders was. Ze herinnerde het zich nog wel, wie ze eerst was. Dansen tot de nacht langzaam in de dag verdween en slapen kwam later wel. Toen waren middagdutjes nog voor oude mensen.

Er werd haar verteld dat het was als een batterij. Een lege batterij. Een batterij die zó leeg was, dat het een hele poos zou duren tot hij weer opgeladen zou zijn. Wanneer ze zichzelf weer zou herkennen, dat konden ze niet met zekerheid zeggen. Voorlopig nog niet in ieder geval.

Ze zag zichzelf als een bal op zee. Sta je in zee, met je tenen stevig in het zand gezogen, dan kan je twee dingen doen. Je kunt stil blijven staan en je omver laten smijten door een golf. Of je kunt een duik nemen in de golf, je een tijdje mee laten voeren en dan later rustig bovenkomen. Dat deed ze. En dus dreef ze daar, als een balletje op zee. Er waren rustige dagen, windstil. En er waren dagen dat het haar moeite kostte om haar hoofd boven water te houden. Maar ze bleef drijven.
En toen kwam ze hem tegen.
Ze waren niet verliefd, maar leuk hadden ze het wel. Samen schrijven, samen in de zon, broodjes in zijn raamkozijn. Samen in bed, en stiekem filmpjes maken. Muziek en een fris zacht briesje, meer hadden ze niet nodig. Bij hem stond ze stil, maar ook als je stilstaat kan je op de vlucht zijn.
Van zijn dekens bouwde ze een nest en of het dag of nacht was, dat maakte niet uit. Als ze zich tegen hem aan nestelde dacht ze niet na over de batterij, of die op een dag weer helemaal zou opladen. Ze dacht niet na over of ze ooit weer zou worden wie ze was.
En hoe erg hij ook niet verliefd op haar was, bij hem kon ze haar handen warmen en hoefde ze niet te rennen. Zijn bed was haar eiland. Dus sloeg ze haar benen extra stevig om zijn middel, staarde ze naar het plafond en dook ze in de golf.



Wie is Gastschrijver: Vonne Hendriksen?

Geboren in 1990, wat haar de jongste van het Genootschap maakt, en ook nog eens de enige Haarlemse tussen de Amsterdammers. Vonne schrijft over romantiek, beschadigde zielen, gebroken harten. Zacht en lief, zou je dus denken. Maar pas op, wat deze talentvolle dame schrijft is als een teckel: het lijkt allemaal wel zo schattig, maar er zit pit in. (EV)
Standard