Bijgeloof

Een leven lang geluk

De Borobudur, of Barabudhur op z’n Javaans, is een boeddhistisch tempelcomplex op Midden-Java, Indonesië. Op de bovenste van negen etages bevinden zich 72 kleine stoepa’s, gebouwd rondom één centrale stoepa.

Een stoepa is een rond bouwwerk, altijd op een vierkante verhoging, met daarin een boeddha. Het is mooi daar, op die bovenste etage. In de verte ligt een berg waarvan ze denken dat hij de vorm van de liggende boeddha heeft. In de stoepa’s op de Borobudur zitten gaten, als je naar binnen gluurt zie je boeddha zitten. Ogen dicht, in kleermakerszit, handen in elkaar.
Lukt het een man om door de gaten heen de hand van boeddha aan te raken, of een vrouw om de voet van boeddha aan te raken, dan ben je gegarandeerd van een leven lang geluk.
Dus deed ze dat, zo’n drie jaar geleden. Ze klom op de verhoging en stak haar arm door één van de gaten. Met haar wang tegen de buitenkant van stoepa geperst raakte ze de voet van boeddha aan. En niet even een snelle aai, ze pakte hem vast en bleef zo staan. Totdat de hitte van de stoepa, opgewarmd door de zon die er de hele dag op had staan branden, haar te veel werd.
Daar, op de negende etage, met uitzicht op een berg waar ze absoluut geen liggende boeddha in zag, verzekerde ze zich van een leven lang geluk. Dat ze nog diezelfde avond een verkeerd stukje tonijn at en de drie dagen daarna doorbracht hangend boven een wc, in Indonesië hang je boven de wc’s, schreef ze toe aan het feit dat het pas zo kort geleden was, haar verzekering van geluk.

De lucht was al dagen donkerblauw. Een blauw dat deed vermoeden dat het elk moment kon gaan regenen, maar het bleef droog. Vanuit haar bed bestudeerde ze de wolken. De vormen, de kleuren en hoe snel ze gingen. Foetushouding, armen om haar knieën en zacht heen en weer wiegend. Ze kon niet zeggen dat ze het naar haar zin had, maar dat had ze het al een tijdje niet meer. Ze dacht terug aan toen de zon nog scheen, drie jaar geleden. Ze vroeg zich af of ze iets verkeerd had gedaan, daar in Indonesië. Op de vierkante verhoging en met haar hand door de gaten van de stoepa. Ze vroeg zich af of ze iemand zo erg kon missen dat het pijn deed en of ze wel verdriet kon hebben om een liefde die er nooit was geweest. Ze vroeg zich af of het ooit zou wennen om hier alleen te liggen en in haar eentje de vormen van de wolken te bestuderen.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *