Uit de comfortzone

Stopwoordjes

Langzaam loopt Henk naar het gekreun dat komt van een stoel in de donkerste hoek van de kelder. Als hij vlak voor haar staat, gaat hij met zijn hand door het kortgeknipte haar.

Voor blondjes had hij altijd al een zwak gehad. Ze kreunt en probeert wat te zeggen, maar de prop in haar mond stompt alle woorden af.

‘Och meisje, toch,’ zegt Henk als hij met z’n vrije hand over haar borsten gaat. ‘Als de touwen iets te strak zitten moet je het zeggen, lekkertje.’
Een kreun is het antwoord.
‘Jij bent de mooiste die ik ooit heb gehad, weet je dat wel, Nathalie?’ Met uitgekiende pasjes paradeert Henk om zijn prooi heen. ‘Natuurlijk, Annemiek was ook niet lelijk, maar ze stribbelde zo tegen. Alles was een probleem, daar was ik gauw klaar mee.’
Als hij weer voor hij staat, lacht hij en gaat hij met de buitenkant van zijn hand over haar wangen.
‘Maar jij… Jij bent een de mooiste die ik ooit heb gehad. Mijn meisje. Een prinsesje. Mijn straaltje zonneschijn op een donkere dag.’ Hij lacht. ‘Kijk nou wat je doet, lekkertje. Ik word er zelfs poëtisch van.’
Ze kreunt en probeert haar benen los te schoppen, maar de touwen zitten te strak.
‘Meisje toch, spaar je krachten. Je weet dondersgoed dat je ze later nog nodig hebt.’ Hij geeft een kus op haar voorhoofd en loopt dan weer langzaam naar de kelderdeur.
‘Blijf vooral zitten, lekkertje ’ zegt hij, ‘ik ben zo terug. Even de camera halen.’
Met een harde klap valt de deur in het slot. Een doodse stilte vult de kelder. In de hoek, naast de dozen met god weet hoeveel jaargangen Playboy, trippelt een spin. Het is koud, het kacheltje in de hoek staat uit. Het besef van tijd is verzwolgen in dit zwarte gat.

‘Daar ben ik weer!’ Triomfantelijk staat Henk in de deuropening. Naakt, met in z’n hand de videocamera. Het rode lichtje brandt.
Al filmend loopt hij naar Nathalie toe. ‘Ik hoop dat je geen cameravrees hebt, lekkertje’ zegt hij met een oog dicht geknepen. Haar ogen spuwen vuur.
Opgewonden draait Henk om haar heen, al haar vrouwelijke vormen nauwkeurig vastleggend op film. Zij kreunt, hij kreunt.
‘Oke, ik ga nu je mond weer vrijmaken, want die hebben we natuurlijk wel nodig zo meteen. Beloof je dat je niet zal schreeuwen?’ Hij staat nu heel dicht naast haar. ‘Dit gaat even pijn doen,’ en met een ferme ruk verwijdert hij het tape van haar gezicht.

‘Elfstedentocht!’ roept Nathalie hard als de prop uit haar mond is gevallen.
‘Godverdomme, Henk! Elfstedentocht! ELF-STE-DEN-TOCHT!’
Verschrikt kijkt Henk zijn vrouw aan. Dan zakt hij op z’n knieën en frommelt hij aan de touwen om haar enkels.
‘Sorry,’ mompelt hij, ‘ik had echt geen idee dat ik deze keer te ver ging.’

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *