Amsterdam

Entertainment area

‘Waar kom je vandaan?’ vraagt Frankie als ik plaatsneem in de fauteuil tegenover hem in de veel te dure Londense hotelkamer.

Naast de oude zanger op de bank hangt Neill, zijn oude vriend en meestergitarist van weleer. De niet verrassende dranklucht om hem heen draagt hij zoals een koning zijn mantel.
Bij mijn antwoord veert Frankie op. Whiskey druppelt op het tapijt.
‘Hell yeah! Amsterdam, man!’ De oude zanger heft zijn glas naar mij alsof ik Amsterdam persoonlijk heb ontworpen, gebouwd, afgebroken en weer opgebouwd. Het is teveel eer, maar toch neem ik z’n compliment in ontvangst met een beleefde knik. Een echte Amsterdammer is een trotse Amsterdammer.
Het lawaai naast hem doet Neill ontwaken. Hij zegt iets onverstaanbaars wat Frankie beloont met een bulderlach. Deze mannen zijn al sinds de jaren ’60 een onafscheidelijk duo en dat zie en voel je aan alles. Frankie en Neill hebben als spil van de legendarische band Signalling Error samen niet alleen de wereld gezien, maar ook veroverd. Eerst vanuit een klein busje, daarna met een luxe touringcar en sinds de jaren ’80 brengt een privejet ze naar alle in- en uithoeken van de wereld. Drank, cocaïne, woordgrappen, gouden platen, kaasplankjes, magazines, vrouwen: wat hebben ze niet met elkaar gedeeld in de afgelopen vijftig jaar?
‘Amsterdam,’ gaat Frankie verder, ‘is fucking crazy, man!’
Ik knik, maar voel het gesprek nu al de verkeerde kant op gaan. Alsof de lezers van de Volkskrant zitten te wachten op verhalen over de wilde uitspattingen van een losgeslagen rockband in een coffeeshop of bij de hoeren. En uw verslaggever al helemaal niet. Met uitgekauwde rockcliches win je nooit de Pop Media Prijs.
‘In de 70’s hebben we toen die hoer in de gracht gegooid,’ vertelt Frankie meer tegen Neill dan tegen mij. ‘Met de fiets van de tourmanager er achteraan. Laughed my ass off.’
‘Yeah yeah,’ zegt zijn creatieve wederhelft. Maar of Neill het nog echt weet, vraag ik me af. Volgens mij weet de man, die ooit claimde het briljante gitaarloopje van de monsterhit Fire My Pistol Of Love in z’n slaap te hebben opgenomen, op dit moment niet eens wie ik ben en waar we zijn. Of wat een gitaar is.
Crazy shit,’ gaat Frankie verder. ‘Ik ben nog nooit zo high geweest. En dan ook nog dat gezeik met die pakken vla, koffiefilters en dat wijf van de fanclub. Man, that shit was fucked up.
‘Yeah yeah,’ mompelt Neill. Vervolgens roggelt hij eens goed en begint dan een zin waarin -als uw verslaggever het goed heeft gehoord en hij heeft ontzettend zijn best gedaan— geen enkele medeklinker zit.
Ik knik als Neill stilvalt. Frankie knikt ook. We zijn het eens over iets waar ik geen weet van heb. Ik besluit dit moment van bezinning aan te grijpen om de controle over het interview terug te pakken. Er is een nieuwe plaat, Jugs, Booties & Babes, en over dat gedrocht moeten we het echt even hebben.
‘Paradiso!’ schreeuwt Frankie ineens. ‘Shithole!
Die zag ik niet aankomen.
‘Vier keer hebben we daar gespeeld. Allemaal kutshows. Lekker wijven, dat wel.’
Ik zeg niks. Even slikken en doorpakken over die nieuwe plaat, dat is het plan. Doorzagen over die kutplaat. Die godvergeten kutplaat van die verdomde kutband die al jaren geleden met pensioen had moeten gaan. 800 woorden en wegwezen. Taxi naar Heathrow, vliegtuig in en terug naar Amsterdam, mijn Mokums paradijs.
‘Die nieuwe plaat…,’ begin ik, maar Frankie hoort me niet eens.
‘Leidseplein!,’ roept de zanger en zijn glas whiskey valt op de grond. ‘Fucking entertainment area!
‘Yeah yeah,’ mompelt de zak botten waar midden jaren zeventig elke vrouw mee in bed gevonden wou worden en wat volgens de hoofdpersoon ook is gebeurd. En dat met een klein lulletje, had Frankie sarrend laten optekenen in zijn biografie. Zoals kwajongens dat bij elkaar doen.
‘En dat ene wijf met die dikke tieten,’ zegt Frankie tegen Neill en de wapenbroeders lachen hard. ‘Die crazy bitch dacht dat ik de vader van dat lelijke kind was, maar het had jouw big ass oren! Amster-fucking-dam, man.’
Neill rolt van de bank en ik ben er nu echt klaar mee.
‘Kom op, Frankie! Ik wil het nu echt even hebben over die nieuwe plaat van jullie,’ roep ik zo hard dat ik er zelf van schrik. Ik ken het verhaal over die “smartass” Duitse journalist die door Frankie uit het raam is geflikkerd maar al te goed.
Het blijft echter stil voor een paar seconden. Dan staat Frankie op, pakt zijn glas van de grond en loopt naar het hoekje van de hotelkamer waar de indrukwekkende drankvoorraad staat.
‘Het is een kloteplaat,’ zegt hij tijdens het inschenken van een nieuwe whiskey. ‘Fucking rubbish. Maar een mooi excuus om te blijven genieten van het mooie leven dat we eigenhandig hebben gecreeërd. ’
‘Yeah yeah,’ klinkt het bevestigend van naast de bank.
Een braaklucht vult de te dure Londense hotelkamer.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *