Verhaal #44 • Afgesproken thema: Slapeloosheid

Storm

Het begint meestal rond de klok van twee. Hij is zich er prima van bewust dat ik niet diep slaap, maar daar trekt hij zich niks van aan.

Minimaal één keer per week is het zo ver. Een echte egoïst, als je het mij vraagt. Het begint altijd met zacht gesnik, net hard genoeg om mij te wekken. Als ik op dat moment geen teken van leven geef begint hij naast het snikken ook nog eens met zijn schouders te schokken. Als trotse eigenaars van een state of the art waterbed voelt het schokken van zijn schouders alsof je je op een zeilboot in een heftige storm bevindt. Ik houd niet van zeilen en ben snel zeeziek. Toen we het bed kochten hebben we er hele duidelijke afspraken over gemaakt. Prima dat hij een waterbed wilde, maar dan mocht hij niet te veel bewegen. Het was een heel project, maar na verloop van tijd lukte het hem op zijn rug in slaap te vallen en het grootste gedeelte van de nacht zo te blijven liggen.
Het schokken van zijn schouders gaat door en het snikken wisselt hij nu af met piepende geluidjes.
‘Wat hebben we hier nou over afgesproken?’
‘Ja ik weet het.’
‘Ja je weet het. Wat heb ik daar aan? Niks!’
‘Ik kan er toch ook niks aan doen.’
‘Stoppen met janken en stilliggen, echt geen hogere wiskunde hoor.’
‘Doe nou niet altijd zo.’
Het matras maakt een beweging alsof de zeilboot wordt meegenomen op een vloedgolf. Hij knipt het licht aan. Daar gaan we.
‘Jezus man, je weet toch dat mijn wekker over vier uur gaat?’
‘Ik weet het.’
‘Nou dan.’
‘Kan je niet één keer gewoon naar me luisteren?’
Slechts gehuld in een strakke boxershort en met betraande wangen kijkt hij me smekend aan. Dit licht doet hem geen goed. Ik vraag me af wanneer hij voor het laatst naar de sportschool is geweest. Hij zegt altijd wel zo stoer dat hij drie keer per week gaat, maar wie weet wat hij allemaal uitspookt als ik op mijn werk zit. Als ik zorg voor brood op de plank!
‘Weet je wat het is, als jij eierstokken had, zouden ze nu rammelen.’
‘Maar ik heb ze niet, en jij wel! Waarom doen die van jou niks? Je bent 37, mens. Ze zouden oorverdovend hard moeten rammelen.’
‘Ze moeten helemaal niks. Ik bepaal zelf.’
Hij laat zich op zijn rug op het bed vallen. Zo hard dat ik een eindje omhoog kom. Die zeilboot zou nu al lang gekapseisd zijn.



Wie is Gastschrijver: Vonne Hendriksen?

Geboren in 1990, wat haar de jongste van het Genootschap maakt, en ook nog eens de enige Haarlemse tussen de Amsterdammers. Vonne schrijft over romantiek, beschadigde zielen, gebroken harten. Zacht en lief, zou je dus denken. Maar pas op, wat deze talentvolle dame schrijft is als een teckel: het lijkt allemaal wel zo schattig, maar er zit pit in. (EV)
Standard