Slapeloosheid

Uit

Techno buikt haar oren binnen. Felle kleuren, rood, blauw, paars, flitsen door het donker. Lichamen bewegen heen en weer op de beat van de muziek.

Soms lijken het mensen, de figuren die om haar heen staan te dansen, maar vaker lijken het dieren. Haar lichaam is bezweet, haren hangen in losse slierten langs haar gezicht. Het jurkje, vanmiddag zorgvuldig gestreken en nu alweer gekreukt, is omhoog gekropen en laat meer zien dan de bedoeling geweest kan zijn, maar ze laat het. Laat ze maar kijken.

Al voordat hij er was bestelde ze koffie voor hem, want ze wist dat hij net uit bed kwam, dat hij gisteren tot laat gewerkt had. Toen de drankjes gebracht werden schudde ze eerst zijn suikerzakje en daarna het hare leeg in zijn kopje en roerde. Tegen de tijd dat hij binnenkwam was de koffie op de perfecte temperatuur om te drinken.
‘Ik had echt liever bij jou afgesproken.’
‘Sorry,’ zei hij. Hij droeg het shirt dat hij op zijn vorige verjaardag van zijn zus had gekregen, zijn blonde haar zat naar achteren op de manier die zij hem had geleerd. ‘Dit leek me beter.’

Flikkerend felwit licht. Ze kijkt de menigte rond. Neergeslagen ogen, knikkergrote pupillen. Haar blik blijft plakken, haakt vast aan een driedagenbaardje, overhemd, donkere krullen. Ze lacht haar tanden bloot, kom maar, en hij gehoorzaamt. Van dichtbij is het driedagenbaardje rommelig, het overhemd nat van bier of zweet. Maar hij koopt tequila die ze samen achteroverslaan en als hij naar haar lacht, vonken zijn ogen vol interesse. Ze laat zijn plakkerige handen toe om haar middel, zijn lichaam steeds dichter tegen haar aan.

‘Het maakt me echt niks uit. Ja, natuurlijk maakt het me uit. Maar ik begrijp waarom je het gedaan hebt en juist daarom kan ik je vergeven. Snap je?’
Hij dronk zijn koffie en liet haar uitpraten, zijn ogen op de muur achter haar. Ze bekeek de spreuk op het labeltje aan haar theezakje zonder te lezen wat er stond. Er kwam geen antwoord, dus ze ging verder.
‘Weet je, het is echt niet alleen jouw schuld. Ja, oké, jij bent degene die een fout heeft gemaakt. Maar ik heb ook dingen fout gedaan anders was het nooit gebeurd. Ik denk wel dat we daaraan kunnen werken. Toch?’
Hij bleef zwijgen. Langs haar ruggengraat naar beneden werd het langzaam koud.

Handen in haar nek, op haar heupen. Twee tequila later zegt hij dat ze zo fucking sexy is. Ze lacht alleen maar, woelt door zijn krullen, haar blik van zijn ogen naar zijn lippen. Het is niet moeilijk om hem duidelijk te maken wat ze van hem wil. Hij trekt haar naar zich toe en even zijn er alleen de sterren achter haar gesloten oogleden, zijn warmte, de belofte van iets meer dan een nacht in een viezige studentenkamer. Hij zegt in haar oor dat dit een klotetent is, of ze meegaat, iets leukers doen.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Hou alsjeblieft op.’
Haar thee was bitter geworden, ze had het zakje te lang laten trekken. Ze zag dat hij tranen in zijn ogen kreeg en vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat de hare zouden komen. Of het wakker liggen zou stoppen als het haar nu zou lukken om te huilen.
‘Sorry. Ik wil er niet aan werken. Het is klaar. Sorry.’

Buiten is het zo koud dat ze haar eigen adem kan zien. Twee mensen, één fiets. Geklooi met sleutels en lampjes. Ze gaat op de bagagedrager zitten, haar handen in zijn zakken. De lucht boven hen wordt langzaam lichter. Over twee uur is er weer een nacht voorbij.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *