Slapeloosheid

Fans

Harry Spreets was een niet onverdienstelijke coverartiest. Menig zaaltje was al plat gegaan door Harry, zijn grapjes en de Hollandse liedjes die hij herschreef.

Dan kwam hij op en riep ‘wat is het vandaag?!’. En dan riep het publiek ‘groen!!’ terug, of rood, of paars, of geel, of waar ze dan ook maar zin in hadden. Dan zong Harry. Hij had voor iedere kleur een eigen versie van Marco Borsato’s Rood. Groen was zijn favoriet, had hij TV Oranje toevertrouwd, ondanks dat oranje daar natuurlijk de gewenste kleur was. Want ook dat was Harry, politiek incorrect wanneer het hem dat uitkwam. Daar hielden z’n fans van. Groen, daar was Harry heel eerlijk over. Vanwege de druiven, want hij hield van witte wijn. Voor Harry was dat volkomen logisch, en voor z’n fans ook.

Iedere coverartiest heeft een grootste fan. Zo ook Harry. Het ging om Irma. Irma kwam uit Beetsterzwaag en was 62 jaar oud. Ze had Harry voor het eerst op een podium zien staan in café Het Hoekje, in Heerenveen. Ze wist het nog goed, het was op 12 september 2012 geweest. Ze had een foto van haar, samen met Harry, om het te bewijzen. Sindsdien hield ze een website voor hem bij, met filmpjes en foto’s van z’n optredens, z’n biografie en een aantal leuke plaatjes die heel handig zijn als je iemand een fijne donderdag wil wensen. Of een dinsdag, als je daar van houdt.

Een andere klassieker van Harry was ‘Slapeloos’, een persiflage van ‘Ademnood’, van die meiden, Linda, Roos & Jessica. Een leuke grap, vond iedereen. Iedereen, behalve Irma. Dat had een best ingewikkelde reden, vond Harry. Irma zelf vond het eigenlijk heel logisch. Als je het Harry vroeg had Irma een trauma opgelopen na de dood van haar man, die, heel tragisch, werknemer was bij een firma die snurkdempers verkocht. Als je het Irma vroeg was zij al die jaren slapeloos geweest van de ademnood van haar man en het snurken dat dat tot gevolg had. Dat hij ook werkte bij een producent van snurkdempers maar ze zelf niet gebruikte was helemaal niet relevant. En Harry wist dit, ze had het per slot van rekening op z’n site gezet, onder het kopje ‘over mijn’. Dus dat nummer was eigenlijk een grote, flauwe grap van Harry.

Hoewel Harry haar meerdere malen had geprobeerd te overtuigen dat hij ‘Slapeloos’ al in 2002 had geschreven, tien jaar voordat hij Irma had ontmoet, was zijn grootste fan verbolgen. Hoe kon het dan dat ze dat nummer niet heeft gehoord bij één van de twaalf concerten waar ze in oktober 2012 bij was geweest? Er was geen andere verklaring dan dat Harry haar probeerde te pakken.

Het was dan ook volkomen logisch dat Irma hier zelf het spreekwoordelijke heft in handen nam. Het was verre van vreemd dat ze besloot hem een koekje van eigen deeg te geven en ook niet verbazingwekkend dat ze een plannetje had bedacht om hem een weekje van zijn slaap te beroven. Minder vanzelfsprekend was haar plan van aanpak. Haar cover van Manita’s ‘Red mij’ was al gruwelijk genoeg om iemand drie weken lang nachtmerries te bezorgen. Maar dat ze een automonteur verleidde, met seks, om haar liedje op vol vermogen in de Opel Astra van Harry te laten draaien als de motor zou startten, dat was satanisch te noemen.

Er werd gezegd dat er in een straal van vijf kilometer om Harry’s auto geen ruit meer heel was. Toen reddingswerkers na drie uur eindelijk bij de plaats des onheils waren aangekomen, bleek Harry’s gehoorsysteem compleet geruïneerd. Hij zou nooit meer zingen, maar Irma zou altijd z’n grootste fan blijven.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *