Oud & Nieuw

Duo / solo

Eigenlijk had ze er maar eentje voor het nieuwe jaar. In dikke zwarte letters stond hij op het memobord in haar kleine maar gezellige keuken: Doen waar ik gelukkig van word.

Wat dat dan precies moest zijn, dat wist ze nog niet. Ze had nog elf uur om het uit te zoeken. Nog elf uur voordat ze zou proosten op het nieuwe jaar. In haar eentje. Dat leek haar wel eens een keertje goed. Geen feestjes waar iedereen zou vragen hoe het nou ging. Alleen, op de bank, met als gezelschap een enorme berg oliebollen.
Ze begon het jaar niet in haar eentje, ze begon dit jaar als een duo. Het had wel wat, een duo vormen. Aan de grote tafel in de woonkamer lazen ze op zaterdagochtend samen de krant. Hij begon in de wetenschap katern, zij in opinie. Moet je ons nou eens zien zitten, schoot er soms door haar hoofd. Ze waren een goed duo. Totdat hij het daar niet meer mee eens was en verder wilde als solo. In zijn eentje de krant wilde lezen. Zo gaan die dingen, zei ze standaard als iemand vroeg of ze er nog erg mee zat. Of alles kan kapot, ook een populaire.
Haar keuken mocht dan klein van formaat zijn. De rest van haar huis was aan de ruime kant, vooral als je geen duo vormde. Verhuizen, zou dat dan iets zijn waar ze gelukkig van zou worden? Want opnieuw een duo vormen, met iemand anders, dat was voor haar geen optie. Het hoefde van haar niet meer. Ze was acht jaar een duo geweest en de overgang van duo naar solo was niet iets wat ze nog een keer mee wilde maken. Dan maar alleen.
Nog drie uur tot het einde van het jaar en inmiddels had ze een lijstje met dingen waar ze wel eens gelukkig van zou kunnen worden. Een reisje maken bijvoorbeeld, of haar inrichting drastisch omgooien. Maar zou dat iets veranderen aan de leegte die hij had achtergelaten? Ze wist het niet.
00:00.
Ze had er elf uur de tijd voor gehad, ze had haar hersens flink laten kraken maar ze had het antwoord. Ze wist wat ze nodig had voor het komende jaar. Een puppy.

Standaard