Verhaal #659 • Afgesproken thema: HVA schrijfwedstrijd: Walrus

De Walrus

In samenwerking met de minor Creatief Schrijven van de Hogeschool van Amsterdam organiseerde Het Schrijversgenootschap voor het derde jaar op rij een heuse schrijfwedstrijd. Aan de studenten vroegen we om een kort verhaal te schrijven binnen het geweldige thema ‘Walrus’. Op nummer 2 is het verhaal De Walrus van Alex Ebbers geëindigd. Een juryrapportje vind je onder het verhaal.


De Walrus

De mannen van de Admiraal Kondakov stonden klaar om aan boord te gaan. Behalve Dominik, want die mocht niet mee. Het was een winderige herfstdag. De Russische vlag op het reusachtige schip wapperde zo hard dat het leek alsof hij elk moment van zijn stok kon waaien. De windvlagen maakten vogelnesten van de kunstige kapsels van de thuisblijvende vrouwen. Kinderen klampten zich vast aan de reling van de walkant, of aan de benen van hun wankelende moeders. Alles en iedereen werd bijna van zijn sokken gewaaid, maar de Admiraal gaf geen kik. De boot stond als een huis. Alles zou Dominik ervoor overhebben om mee te mogen varen. Hij zou het dek schrobben met enkel een tandenborstel. Hij zou het vuile ondergoed van de bemanning eigenhandig wassen en God, als het moest zou hij de Grote Oceaan overzwemmen om ook maar één nachtje op zijn grote liefde, de Admiraal Kondakov, te mogen slapen.
Met een glinstering in zijn ogen keek Dominik naar de boot. Weken had hij getraind. In groepen van tien werden ze klaargestoomd voor de grote reis. De sterksten en de slimsten verdienden een plaatsje op de Admiraal en Dominik was vastbesloten dat hij daar één van was. De slimste zou hij niet worden, dat mocht op de lagere school al duidelijk zijn. En wie niet slim is, moet sterk zijn, dus trainde Dominik. Hij trainde en trainde tot hij niet meer kon en dan ging hij nog een stukje verder. In die weken groeide hij uit van een jongen tot een man, maar het mocht niet baten. Hij was niet mans genoeg voor de Admiraal.
“Misschien volgend jaar, jongen,” had kolonel Lavrov hem gerustgesteld. Dominik knikte; volgend jaar misschien. Maar had hij goed om zich heen gekeken, dan had hij geweten dat er nog vele volgende jaren zouden komen. Dominik was gegroeid, een sterke man en zeker geen draak om naar te kijken. Maar een ketting is zo sterk als de zwakste schakel. En vergeleken met de zwakste schakel van de Admiraal Kondakov was Dominik slechts een nietje.

Alle koffers waren ingeladen, de wind was wat gaan liggen en de vrouwen hadden hun kapsels weer in model gebracht. Er werden laatste zoenen uitgedeeld. De vrouw naast Dominik drukte haar man een foto in zijn hand en gaf hem een onhandige kus op zijn rechterwang.
“Vergeet me niet,” snotterde ze, waarna haar geliefde de foto in zijn borstzak stak, zijn koffer oppakte en richting het schip liep. Dominik keek weer naar de Admiraal. Zo geduldig, zo rustig lag ze erbij. Hij beeldde zich in hoe hij zijn eigen vrouw gedag zou zeggen, mocht hij ooit meevaren. Hij zou haar zoenen en zeggen dat hij haar zou gaan missen. Hij zou beloven haar te bellen en er waarschijnlijk zelfs een traan uit persen. Maar zou ze weten dat ze altijd op de tweede plek zou staan? Dat de Admiraal zijn ware liefde was en dat hij er geen moment over zou peinzen zijn vrouw op te geven voor een leven op de Admiraal?

De mannen van de Admiraal Kondakov stonden aan boord, klaar om te vertrekken. Ze zwaaiden naar hun huilende vrouwen, hun kinderen, hun juichende vrienden en naar Dominik. En Dominik zwaaide terug. Met pijn in zijn hart, maar met hoop in zijn ogen keek hij hoe zijn liefde zonder hem vertrok. Hij keek naar haar totdat ze alleen nog een stipje aan de horizon was. Hij stak zijn handen in zijn zakken en liep langzaam naar huis. Volgend jaar, volgend jaar stond hij niet meer aan wal.


Het juryrapport

Het Schrijversgenootschap zegt het volgende over het verhaal De Walrus van Alex Ebbers:

Goed verhaal, want: Topverhaal dit: goede sfeer, sympathiek personage, mooie zinnen. Van begin tot eind pakkend. Boeiende karakters, mooie beeldspraak, hoofdpersoon die je wat gunt. Je leert Dominik echt kennen en je voelt zijn liefde voor het schip en zijn wil om mee te gaan. Mooi geschreven, mooi omschreven.
Verbeterpunt: Het einde slaat een beetje dood. Je blijft achter met een gevoel van ‘was dat het?’ Er mist iets wat prikkelt om verder te lezen, een mysterie, iets verrassends, wat dan ook. Het is ook wat cliché dat een jongen nog niet sterk genoeg is en volgend jaar mee mag. Als je een andere reden verzint die niet zo voor de hand ligt is het nóg beter. De titel is oké, maar het wordt in het verhaal wel duidelijk dat het om een Rus gaat die aan wal blijft, dus kan de titel juist iets pakkender. Soms zijn er wat zinnen die de stijl breken. Een zin als ‘Alles en iedereen werd bijna van zijn sokken gewaaid’ past niet in het geheel.
Mooiste zin(sdeel): ‘Maar een ketting is zo sterk als de zwakste schakel. En vergeleken met de zwakste schakel van de Admiraal Kondakov was Dominik slechts een nietje.’


Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard