Verhaal #656 • Afgesproken thema: HVA schrijfwedstrijd: Walrus

De grote mannentafel

In samenwerking met de minor Creatief Schrijven van de Hogeschool van Amsterdam organiseerde Het Schrijversgenootschap voor het derde jaar op rij een heuse schrijfwedstrijd. Aan de studenten vroegen we om een kort verhaal te schrijven binnen het geweldige thema ‘Walrus’. Op nummer 5 is het verhaal De grote mannentafel van Ezra Wildbret geëindigd. Een juryrapportje vind je onder het verhaal.


De grote mannentafel

We zijn nog niet begonnen,’ zei de man met het zwarte, krullende haar.
De twee andere mannen keken hem aan.
‘Hij is er nog niet. Geduld.’
Het felle TL-licht scheen over de gezichten. De klok tikte luid in de woonkamer waar Perzische tapijten en tierlantijntjes de inrichting domineerden.
‘We wachten uur, Kalit,’ zei de man links van Robin met een zwaar accent.
Kalit boog zich naar voren. ‘Deze deal is belangrijk, toch Yunus?’
Yunus knikte.
‘Drink dan en heb geduld.’
Robin haalde diep adem. Het was heel makkelijk, had zijn vader gezegd. Naar binnen gaan, gaan zitten, wachten, geld geven, walrus in je tas doen en weggaan.
‘Een koud kunstje’, had hij het genoemd. Robin vond het geen koud kunstje. Het was behoorlijk warm in de kamer.
Kalit schoof hard zijn stoel achteruit. Hij verdween achter de gangdeur en kwam terug met een grote waterpijp. Hij zette hem op tafel en fikte de kooltjes aan met zijn zilveren aansteker. Hij haalde een mondtuitje uit plastic en schoof hem op het uiteinde van de slang. Robin volgde elke beweging nauwkeurig. Kalit lurkte een paar keer hard aan de slang, waardoor het water ging bubbelen.
Hij hield de slang voor Robins neus.
‘Jongen jong. Heel jong,’ zei Yunus.
De man keek hem doordringend aan met zijn donkere ogen. ‘Hij zit aan de grote mannentafel nu.’
Robin deed het tuitje in zijn mond en zoog. Een lawine stof vulde zijn longen.
Hij kuchte en hoestte, tot groot vermaak van de rest. Rook kwam op dezelfde manier uit zijn neus als uit zijn vaders neus, als hij een sigaret rookte.
Hij was die middag in zijn stoel blijven zitten en had bloed overgegeven.
‘Blijf thuis ,Herman,’ had zijn moeder gesmeekt.
‘Dit is belangrijk. Deze zorgen,’ hij wreef over zijn borst, ‘zijn voor morgen.’
‘Kijk dan toch naar jezelf. Je kan niet eens opstaan met dat logge lijf van je.’
Zijn vader had naar Robin gekeken, waarop zijn moeder hem alleen maar strak aankeek en zei: ‘Als je het maar uit je hoofd laat.’
Herman had toch zijn vrienden gebeld en Robin op pad gestuurd.
De deur ging open en er kwam een dunne man binnen open.
‘Merhaba,’ zei hij terwijl hij Kalit op zijn wang kuste.
‘Merhaba Osman,’ knikte Kalit op zijn beurt. Osman groette de rest van de mannen en trok zijn wenkbrauw op bij het zien van Robin.
‘Hermans jongen,’ zei Kalit.
Ondanks zijn argwaan, zette hij een pakketje op tafel voor Robin neer. Het was in flinterdun papier verpakt. Robin kon door het papier heen kijken. Hij snapte niet wat zijn vader met een grijs walrusbeeldje wilde. Voordat Robin het kon pakken, legde Osman zijn hand erop.
‘Betalen.’
Geschrokken draaide Robin zich de andere kant op om zijn rode rugzakje te pakken. Hij bukte en had bijna de hengsel vast. Een zwaar geluid achtervolgde hem. Hij begreep niet wat er gebeurde, totdat er naast zijn handen iets kapot viel. Grijze scherven verspreidden zich op de vloer terwijl er wit poeder tussen de gleuven van het hout verdween. Als laatste schoof de slang van de waterpijp van tafel. Alles kieperde op de vloer. Kolen en al. Het was doodstil. Robin durfde niet overeind te komen, zijn adem stokte.
‘Grijp hem.’
Robin kwam langzaam in beweging. Hij pakte zijn rugzakje en stoof door een paar benen heen. Kalit stond voor de deur. Hij tilde Robin op en kneep hard in zijn armen.
‘Besef je hoeveel geld?’
Yunus stond met drie passen naast Kalit. ‘Laat jongen gaan. ‘
Kalit kneep alleen maar harder.
‘Zoon Herman. Laat gaan.’ Yunus duwde Kalit en trok een zakmes. Robin viel op de vloer, krabbelde overeind en rende naar de voordeur. Zo snel als zijn beentjes hem konden dragen rende hij de trappen af totdat hij de buitenlucht op zijn gezicht voelde.
Hij rende en rende. Zijn vader zou vast teleurgesteld zijn. Hij had veel meer laten vallen dan alleen een walrus.
Deze zorgen waren niet voor morgen.


Het juryrapport

Het Schrijversgenootschap zegt het volgende over het verhaal Grote mannentafel van Ezra Wildbret:

Goed verhaal, want: We zitten erbij, daar in die kamer met die creepy gasten die zo ver van Robins wereld afstaan. Het verhaal kent een zekere spanning, de sfeer is goed neergezet, je voelt de vibe. Het is interessant. Je wilt verder lezen. Het is heel beeldend geschreven. Je ziet al hoe in een verfilming Ton Kas de bloed hoestende vader zal spelen. Fijne balans tussen dialoog en vertelling. Sympathieke drugslord die Yunus trouwens, niet bepaald je typische Mocro Maffioso.
Verbeterpunt: Meer spanning in het einde, nu mag die jongen vrij snel weggaan, zonder dat we de consequenties weten. We weten dat de hoofdpersoon zich zorgen maakt dat zijn vader teleurgesteld zal zijn, en dat is het dan. Het is wat leeg. De bewoording is lichtelijk cliché: een koud kunstje, een stokkende adem, tot groot vermaak van de rest.. Sommige dingen moesten twee keer gelezen worden voordat duidelijk was wat er gebeurde. Tekstueel kan het dus scherper. Check op spelfouten en neem wat meer de tijd voor je zinnen.
Mooiste zin(sdeel): “‘Dit is belangrijk. Deze zorgen,’ hij wreef over zijn borst, ‘zijn voor morgen.’”


Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard