Verhaal #641 • Afgesproken thema: Proper

15 dozen

Zou mijn leven in vijftien dozen passen?
Ze liggen opgevouwen op elkaar. Mijn huis is nog gewoon mijn huis, behalve dan dat er nu vijftien dozen in liggen.
Over precies een week is het mijn huis niet meer. Dan begin ik met het uitpakken van mijn leven in een piepklein appartementje in een veel leukere stad.
Heb ik hier veel herinneringen? Ja. En nee. Echt aarden deed ik hier niet, maar het was wel míjn huis, waar ik graag thúis was.

Zeven vuilniszakken kieper ik in de ondergrondse container. Troep die ik de vorige verhuizing al niet echt nodig had en die ik nu zeker niet meer mee neem. Ik dacht altijd dat ik maar twee stortingen per week had, maar ik kan gewoon keer op keer de bak openen met mijn pasje en er weer een zak rommel in gooien. Kleren die me niet meer passen, afstandsbediening en een dvdspeler, gekopieerde cd’tjes, een beeldje waarvan ik de emotionele waarde altijd veel groter achtte dan nu blijkt, minstens tien onbeschreven schrijfblokken en notitieboekjes, omdat ik het onzin vind dertig van die dingen mee te nemen. Het is toch een gesjouw.

’s Avonds zit ik op de bank en ik kijk naar een confronterend lege boekenkast. Mijn leven past niet in vijftien dozen en dat stelt me enigszins gerust; ik blijk spullen te hebben die ik graag met me meeneem. Hoewel het jammer is dat ik nog een stapel bij moet kopen en dan weer aan de slag moet. Inpakken is geen hol aan.
‘Een halve doos liefde is meer waard dan vijftien dozen vol spullen’, appt mijn vader en ik antwoordde dat elke doos nu voor de helft gevuld is met boeken en dat er dus in ieder geval vijftien halve dozen liefde zijn.

De laatste avond in mijn oude huis zit ik op de grond tegen de muur. Ik drink een wijn uit een plastic bekertje en staar naar de plek waar de boekenkast stond. Ik probeer wat te schrijven, speel een spelletje Candy Crush en loop de lege kastjes nog eens na. Haal er voor de vierde keer een poetsdoek door, want je moet iets als je niets hebt om naar te kijken. De Swiffer stang in de meterkast moet ik eigenlijk meenemen, maar ik doe de deur weer dicht en draai hem op slot.

Leegte is wat ik zie en voel. Hoe graag ik ook naar mijn nieuwe stad wilde, nu wil ik alleen maar alles afblazen en hier blijven zitten.
Ik pak mijn telefoon en app mijn verhuurmakelaar.
Om negen uur ’s morgens zal hij er zijn voor de sleuteloverdracht, antwoordt hij. Dat wist ik al, maar ik wil doen alsof ik het allemaal oh zo strak geregeld heb.

Klokslag negen uur staat hij er, en ik ook. We lopen samen door het huis, hij knikt en zegt dat ik het prima achtergelaten heb en dat ze de borg zo snel mogelijk zullen storten. Hij opent de deur van de meterkast, ziet mijn Swiffer staan, pakt hem en geeft hem aan mij. ‘Hier, niet vergeten’, zegt hij met een glimlach.
Ik sta buiten met een minder zware sleutelbos en breek de stang van de Swiffer doormidden voordat ik hem achter mijn vuilniszakken aan in de container prop.

In mijn nieuwe huis ligt vloerbedekking.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard