Verhaal #637 • Afgesproken thema: Spelletjescafé

Stef Stuntpiloot

De poppetjes onder hem worden kleiner en dan weer groter, hangen op hun kop en krioelen door elkaar. Het geluksgevoel begint in zijn buik, borrelt omhoog naar zijn keel waar het even blijft steken en ontploft dan in zijn hoofd. Zijn eerste solo stuntvlucht, op een echte show nog wel.
De zenuwen die hij voelde toen hij instapte, hebben plaats gemaakt voor iets anders, iets veel groters.

Het vliegtuigje boven haar voert de gekste capriolen uit. Hij maakt loopings, boort de neus van de Pitts Special (die naam moest ze onthouden, had hij glunderend gezegd) lijnrecht naar beneden en de vleugels zwaaien het publiek toe in zijn volgende kunstje. Ze probeert figuren te ontdekken in de rookwolken die het vliegtuig achterlaat, maar ze weet ook wel dat dat gekkenwerk is. Kurkentrekkers moet ie maken. Kurkentrekkers en een looping. Net als in de python, maar dan volledig los van vaste grond.

In zijn hoofd probeert hij te benoemen wat hij voelt, maar er is toch niemand die hem hoort. Hij heeft genoeg aan zijn concentratie en het zien van de wereld onder hem. Hij weet dat hij minder moet kijken, dat hij op moet letten, maar hij kan het niet laten. Zij staat in het publiek en ze kijkt hoe hij frivool door de wereld boven haar snijdt. Ze had speciaal voor vandaag iets knalroze aangedaan, zodat hij haar misschien zou ontdekken. Wisten zij veel dat het zó druk zou zijn en dat het vandaag zou wemelen van de roze kledingstukken. Het maakt ook niet uit. Dit. Nu. Straks ziet hij haar weer.

Haar roze jasje ligt over haar arm. Het was tussen de massa te warm om het aan te houden en ze denkt dat hij haar toch niet in het oog zal krijgen. Dat wil ze ook niet; nu moet hij goed opletten en geen ongelukken maken. Ze verheugt zich op zijn stralende gezicht straks, en hoe hij over zijn woorden zal struikelen als hij vertelt hoe het was.
Het geluksgevoel begint in haar buik, borrelt omhoog naar haar keel waar het even blijft steken en ontploft dan in haar hoofd. Ze steekt in een opwelling haar hand omhoog en zwaait met haar roze jasje naar het vliegtuigje.

Het roze jasje wappert in zijn ooghoek. Hij kijkt en de lach die al telkens op zijn gezicht geplakt zat, begint nu echt pijn te doen. Hij probeert zijn spieren te ontspannen, maar het lukt hem niet. Lachen lijkt nu een onbewust proces, net als ademhalen.
‘Afronden’, klinkt het in zijn oortje en hij begint aan zijn laatste serie loopings. Hij stelt zich voor hoe de mensen onder hem klappen en joelen als hij wegvliegt.

Hij zet zijn laatste loopings in en zij wurmt zicht door de mensen naar de rand van het publiek. Ze staat op iemands voet en hoort een mompelend ‘kijk uit waar je loopt, het is voor iedereen druk hier’. Ze kijkt de mopperende man aan met een glimlach die inmiddels pijnlijk op haar gezicht rust.
Ze kijkt het veld in en ontdekt haar piloot. Hij snelt naar haar toe, neemt haar in haar armen en kust haar alsof hij haar nooit meer los wil laten.

‘Het was fantastisch’, stamelt hij.

‘Nee Stef, jíj bent fantastisch.’



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard