Spelletjescafé

Een boompje klaverjassen met Harry en zijn vrienden

Ik speel”, zei Harry toen hij de klaver boer en een klaver zeven ontwaarde tussen zijn kaarten. Julia, Coby en Ernst slaakten een simultane zucht. Dit was het eerste potje klaverjas van hun dertiende jaar als spelletjeskwartet en direct begon het hele feest weer opnieuw. Harry was zo iemand die overal op speelde, vijftig procent van de tijd won en dat dus als succesvol bestempelde. Dat ze daardoor elke avond afwisselden wie er deze keer met Harry moest spelen (Julia was deze keer aan de beurt) vond Harry zelf helemaal geen probleem. Het interesseerde hem geen zier dat hij zo nu en dan een keertje nat ging. Hij vond het gewoon veel te mooi om met flutkaarten te spelen en te winnen dan constant te passen en te wachten op die ene, briljante hand met de perfecte troefkaart.

Die mentaliteit was er ook de oorzaak van dat Harry een tattoo van het gezicht van een geile Paul de Leeuw op z’n rug had, dankzij een verloren weddenschap. En dat iedereen in Elspeet die tattoo weleens had gezien, want Harry was de beroerdste niet. Nooit geweest overigens.

Harry kwam uit met de klaver zeven. Natuurlijk niet met de boer, dat zou te makkelijk zijn. Nee, eerst trekken, daarna pakken, dat was het motto. Gedwee legden zijn medespelers hun kaarten op, Julia verloor haar klaver aas aan de nel van Ernst. Harry lachte hardop en vroeg nog een pilsje aan de barvrouw. Het zou de achtste van die avond worden, want hij had al even ingedronken. “Thuis voor de buis, hoor, niks geks!” stelde hij zijn medespelers daarover gerust. Coby rolde met haar ogen, ze wist dat hij vanaf het tiende biertje pas echt van de pot gerukt zou worden. Dan ging Harry spelen zonder op z’n kaarten te kijken, geïnspireerd op bluffende pokeraars en tv-camera’s die er nooit waren.

De rest van de slagen moest Harry volgen. Met lede ogen zag hij aan hoe slag na slag naar zijn tegenstanders ging. De laatste slag van het setje kon hij met z’n inmiddels nutteloze klaver boer pakken. Het leverde hem tien extra punten op, maar ook dat kon niet voorkomen dat hij enorm nat ging.

Julia was aan de beurt om te schudden, maar ze liet de kaarten voor zich liggen en deed haar armen over elkaar. “Ik doe het niet meer.”
“Wat niet?” vroeg Harry.
“Spelen met jou. Ik ben die spelletjes spuugzat. Spuugzat!” Haar woorden werden versterkt door enkele druppeltjes speeksel die over de tafel vlogen.

Enkele minuten later stond Harry buiten een sigaretje te draaien met een grote rode vlek op z’n wang. “Vies kutwijf” mompelde hij in zichzelf terwijl hij, de sigaret inmiddels tussen z’n vingers, nog wat van Julia’s rode lokken onder z’n nagels vandaan pulkte. Het ambulancepersoneel was inmiddels gearriveerd en rende het café weer in. Ook Harry draaide hij zich om en liep terug naar binnen. De sigaret smeet hij ongerookt weg.

“Zullen we dan nog maar een boompje doen, jongens?” vroeg Harry monter aan iedereen in het café. Coby, Ernst, de barvrouw, het ambulancepersoneel en de andere gasten keken hem aan. Julia kwam omhoog van de brancard, de nekbrace die ze om had kleurde leuk bij haar nagellak.
“Dan speel ik deze keer wel met Ernst”, opperde Harry erbij.
“Leuk”, kreunde Julia.

Standaard