Handstand

Zijn ongeluk

In de auto zocht hij naar het juiste liedje, maar geen van de voorgeprogrammeerde zenders draaide zijn gevoel van het moment. Het bracht hem even in een spagaat, op stilte zat hij ook weer niet te wachten. Radio 1 werd het alternatief, en hij viel in een reeds vaak gevoerde discussie over de huidige staat van het Nederlandse voetbal in Europees perspectief. Niet dat de woorden van de presentator en zijn gesprekspartners hem raakten zoals dat nieuwe liedje van The Boxer Rebellion zou hebben gedaan, maar er was afleiding en na waterleiding was dat momenteel de beste leiding in zijn leven.

Hij had het dus gewoon gezegd: goed leven is de beste wraak. In het Engels was-ie nog mooier, maar om je punt te willen maken in een buitenlandse taal vereist een soort van zelfverzekerdheid waar hij nooit aanspraak op had durven maken. Hij had overigens ook meteen weer spijt gehad van zijn antwoord, want er was helemaal geen sprake van wraak. Dat kan immers alleen als je in eerste instantie verloren hebt en het was nooit een wedstrijd geweest. Het was gewoon kut dat het allemaal zo was gelopen. Dus ja, hij had iets anders moeten zeggen toen ze opmerkte dat hij er goed uit zag. Iets in de trant van “jij ook” was de simpelste oplossing geweest en wel de waarheid; zij was altijd de mooiste geweest.
Het was zijn ongeluk om haar weer te zien op juist dit moment in zijn leven.

Met 170 kilometer per uur bleef hij hangen op de linker rijhelft. Er waren dagen dat hij minder graag naar huis wou. ‘Maar vergeet PSV niet,’ zei de presentator, ‘de ploeg uit Eindhoven doet tegenwoordig weer heel leuk mee met de grote jongens.’

Het was trouwens wel grappig dat hij hun hele geschiedenis voor z’n ogen had langs zien komen toen hij haar had opgemerkt op het feestje waar hij geen zin in had gehad. Die film was voorbij voordat hij goed en wel besefte dat er überhaupt iets werd afgespeeld, maar de immer lijdende schrijver die in hem huisde vond dat dan ook wel weer een aardige metafoor voor de relatie die je misschien niet eens een relatie had kunnen noemen maar hij deed het toch want alle ingrediënten waren wel aanwezig geweest. En hij had zulke grote plannen gehad, voor hen beiden.
Nog zo’n mooie metafoor: ook vanavond had ze hem in eerste instantie niet opgemerkt, bleef ze vrolijk staan lachen met nog een groepje mensen die hem niet bekend voorkwamen. Hij had naar haar toe kunnen stappen, de olijke jongen kunnen acteren, een grapje kunnen tappen, een lachje kunnen kweken, maar een gevoel van ongelooflijke moedeloosheid had zich meester van hem gemaakt. Daarbij kwam ook de vreselijk zwaarte van een dooddoener eerste klas: je kunt je inderdaad enorm eenzaam voelen in een groep met mensen. Zelfs op een feestje van de altijd knettergestoorde Andries, die klaarblijkelijk een gezamenlijke vriend van hen beiden was.

Hij had zijn smartphone er maar bij gepakt. Een gebogen houding is ook een houding en hij ging er vanuit dat het hem deed overkomen als iemand die het geen probleem vindt om alleen te staan op een informele bijeenkomst ter bevordering van sociale contacten met ondersteuning van alcoholhoudende dranken. Hij had een tweet met een vergezochte woordgrap verstuurd en toen stond ze ineens naast hem. Wat deed hij hier nou?

Hij nam de rotonde bij Almere driekwart, haalde een Fiat Panda in en schakelde vervolgens nog maar een tandje bij. Mocht hij nu over de kop slaan, dan was het zeker over en zou hij de volgende dag op Teletekst staan.
‘Een vroege goal is funest,’ zei een van de deskundigen want het ging nu ineens over de aankomende ontmoeting van PSV met Atletico Madrid. ‘Daar gaan ze op jagen, want een ogenschijnlijke niks-aan-de-hand stand van 0-0 gaat naarmate de tijd verstrijkt voelen als een molensteen om je nek. Timing is alles, zeker op dit niveau.’

Standaard