Verhaal #626 • Afgesproken thema: Coole gastjes

Zomaar een lunchpauze

Willem heeft kaas op zijn brood. Dertig plus kaas, want Emmy vindt het belangrijk dat hij niet dikker wordt dan hij al is. Het zal hem worst wezen. Ze weet niet dat Trudy van de kantine bijna elke lunchpauze twee kroketten voor hem in het vet gooit en dat hoeft ze ook niet te weten. Hij verdient het, verdomme. De hele dag rent hij rond tussen koelcellen in zijn dikke zweetkleding, dan heeft hij niet genoeg aan twee bammetjes met kaas en een appel. ‘Willem! Je kroketten zijn klaar!’, roept Trudy.

Willem hijgt en het speeksel loopt zijn mond in. Zijn maag rommelt.
Hij slaat Sander op zijn schouder en knikt naar de balie. ‘Waar wacht je op?’
Sander staat op, zet de broodjes kroket voor Willems neus en gaat weer zitten.
‘Mayonaise, pik.’
Sander staat op, haalt vier zakjes mayonaise voor Willem en gaat weer zitten.
Hij neemt een hap van zijn eigen broodje.
Sanders vrouw heeft vanmorgen boterhamworst tussen zijn witte bolletjes gedaan. En boter. Ze weet dat hij boter niet lekker vindt, maar ze smeert stug door en er tegenin gaan durft hij niet. Hij weet hoe hysterisch ze wordt als ze kritiek krijgt. De laatste maanden is het erger geworden, dus hij houdt zich gedeisd.
Stiekem kijkt hij naar De Vries, die aan de andere kant van de kantine zit. Hij neemt een hap van zijn broodje en vraagt zich af of mevrouw De Vries zijn kleren strijkt.

Dat beeld moet hij niet in zijn gedachten toelaten, dat is slecht voor zijn libido.

‘Hoe is het met Natascha?’ Sander verslikt zich in een stukje boterhamworst als Willem de vraag stelt. ‘Nog steeds alles kits tussen de lakens?’ Er zit een kloddertje mayonaise op Willems kin en een belletje speeksel in zijn mondhoek.
‘Prima’, liegt Sander. ‘Volgende week gaat ze naar Atlanta voor haar werk. Ik verheug me nu al op haar thuiskomst.’ Hij knipoogt en hoopt dat Willem niet doorvraagt. De laatste keer dat hij seks had met Natascha was toen FC Twente landskampioen werd. Zij lijkt het geen probleem te vinden. Hij helpt zichzelf zo’n drie keer per week. Toevalligerwijs altijd op de dagen dat de vrouw van De Vries de receptie beheert en hem vriendelijk een fijne werkdag wenst.
Meestal houdt hij het dan zo’n twee uur vol in de vriescel, voor hij naar de wc gaat om zijn ding te doen.

De Vries kijkt de kantine rond. Zijn ondergeschikten eten hun buik rond (alsof er bij die dikke van Verbeek nog iets bij kan, denkt hij, als Trudy roept dat Willems kroketten klaar zijn) en laden zich op voor weer een middag in de kou. Zelf eet hij niet. Hij maakt een lijstje met dingen die hij moet doen voor hij volgende week naar Atlanta vertrekt. Voor Willem moet hij nieuwe kleding bestellen. Weer een maat groter. Met Sander moet hij een functioneringsgesprek inplannen. En hij zal hem de hemel in prijzen. Niet dat hij zijn werk nou zo goed doet, maar met wat salarisverhoging koopt hij zijn schuldgevoel af.
Zodat hij daarna de hele week met Natascha in een hotel kan doorbrengen.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard