Verhaal #625 • Afgesproken thema: Coole gastjes

De grootste grap aller tijden

We zitten in die pizzeria aan de Kinkerstraat waar de bediening zo lachwekkend slecht is dat we er eigenlijk nooit meer terug zouden moeten komen, maar toch kun je ons er er minimaal een keer per week vinden omdat mijn ziekelijke hang naar ongemakkelijkheid werkt als een boomerang. Ook terugkerend is de opmerking van mijn goede vriend Wessel: ‘Gast, dit is echt de laatste keer.’
Ik neem een slok van mijn nu al doodgeslagen biertje en weet zeker dat mijn gezicht op standje glunderen staat.
‘Echt ruk,’ gaat Wessel verder, ‘alles, maar dan ook echt álles, is hier middelmatig. De bediening, het eten en zelfs de muziek. Ik weet niet of jij het weet, maar ze draaien hier dus echt maar één CD. Ik kan ‘m dromen.’
‘Weet je Wes, zeg ik, ‘de Italiaanse periode van Marco Borsato, dus het werk vóór zijn nationale doorbraak met Dromen Zijn Bedrog, dat overigens van origine een Italiaanse smartlap is, vind ik juist bijzonder fascinerend en ik hoor er elke keer weer iets nieuws in. Denk ook dat het niet zo zeer de pizza’s zijn die mij hier keer op keer doen terugkeren, maar dat het de eindeloze gelaagdheid in de muziek van Marco Borsato is.’
‘Man, lul toch niet zo.’ Wessel smeert een taai stokbroodje met smakeloze kruidenboter en houdt het me voor.
‘Grazie,’ zeg ik, want pizza’s komen van origine uit Italië.
‘Zal wel, Markie, maar volgende week gaan we mooi naar die nieuwe tent.’
‘Waar?’
‘Heel erg waar.’
‘Nee eikel, waar is die nieuwe tent? Ook in West?’
‘Yup, paar honderd meter hier vandaan. Waar eerst die Mexicaan zat, El Chapo of zoiets.’
‘Lijkt me sterk dat een Mexicaans restaurant zich vernoemd naar een beruchte drugsbaron.’
‘Die man was daar een held, Markie. Twee keer ontsnapt uit een zwaar beveiligde gevangenis. Dan kun je wel wat, dunk ik en ik hou niet eens van basketbal.’
‘Volgens mij was het gewoon een Taco Mundo.’
‘Hoe dan ook, gast, wij gaan volgende week naar Lecker en waag het eens om een CD van Borsato mee te nemen.’
‘Heet het Lekker?’
‘Yup, met ‘ck’.
‘Oud-Hollandsche spelling, lekker hip. Dat wordt dus eten van een net zo’n oud-Hollandsche houten plank in plaats van een normaal bord, let maar op.’
‘Prima, houten planken zijn oké in mijn boek,’ antwoordt Wessel (Engelse uitdrukkingen letterlijk vertalen is zijn ding) en hij trekt met zijn tanden een stokbroodje uit elkaar zoals een leeuw een jong hertje zou verorberen (maar dan zonder Marco Borsato op de achtergrond, al weet je dat nooit zeker).

‘We moeten het toch even hebben over die documentaire,’ zegt Wessel. Het lukt hem maar niet om een punt af te snijden van z’n pizza Pronto. De messen van deze pizzeria zijn zo legendarisch stomp, dat ze een running gag in onze voorstelling waren geworden, als excuus voor talloze botte grappen.
Ik knik, want over die documentaire moeten we het zeker hebben. De hele week speelt de aanvraag al door mijn hoofd. Wat als we het doen, wat zal dat betekenen, voor ons als duo en de nieuwe show die we nog helemaal moeten schrijven? En wat betekent het voor ons persoonlijk? Kunnen we daarna nog normaal over straat en dit soort avondjes doen?
‘Twijfel heel erg,’ zegt Wessel, nog altijd zonder pizzapunt. ‘Is het niet veel te vroeg? We hebben één best succesvolle theatershow gehad, maar daar zijn nog altijd meer mensen niet heengegaan dan wel. Ik bedoel, wie zijn wij nou eigenlijk?’
‘Gaastra & Van Kleef! Uw enig komisch duo, sedert 2014!’ roep ik op de automatische piloot want ook dat is een running gag; als een van ons gekscherend nederig doet, antwoordt de ander in volle overtuiging en in een zo’n raar mogelijk stem met onze namen, professie en oprichtingsjaar. Geen idee waar dat vandaan is gekomen, maar je komt er dus niet van af.
‘Nou ja, dat dus,’ zegt Wessel.
‘Waar ben je bang voor?’ vraag ik zodat het lijkt alsof het verzoek mij niet van mijn stuk heeft gebracht en ik helemaal geen denkbeeldige voor-en-tegen lijstjes heb lopen maken onder de douche, tijdens het hardlopen en in Tuincentrum Osdorp bij het zoeken naar de juiste tuinmeubelen want de lente komt er weer aan en als je een tuin in Amsterdam hebt moet je daar bij elke mogelijkheid op zon optimaal gebruik van durven maken.
‘Gewoon, dat het ruk wordt,’ antwoordt Wessel.
‘Aha.’
‘Ja, dat blijkt dat we eigenlijk helemaal niks voorstellen.’
‘Interessant. Dus dat men denkt: “Waarom zijn die coole gastjes in hemelsnaam zo’n even beroemd als hilarisch duo geworden?”‘
‘Ja. Is dat zo’n rare gedachte?’
‘Dan zou dit alles onze grootste grap aller tijden zijn.’
Wessel lacht, hard.
‘Zo had ik het nog niet bekeken, Markie.’
‘Doen?’
‘Laten we hem in ieder geval terugbellen.’

Na de pizza en een koffie Altijd Verkeerd (haha) van de zaak, vallen we een paar deuren verder binnen in Cafe Constant. Ook dat is precies volgens het format van de donderdagavond. We groeten het barmeisje (Wessel met een enthousiaste ‘haai’, ik met een relaxte ‘hé’) en nemen plaats aan de lange houten tafel in het midden van het café. De beste plek, want: stopcontact voor mijn laptop. Ik sluit de handel aan en Wessel bestelt twee pilsjes, natuurlijk van de tap want met die speciaalbiertjes hier doe je zelfs Mozes, toch iemand die volgens de Bijbel ruim veertig jaar door een dorre woestijn heeft gebackpacked, geen plezier. Uit de stereoinstallatie klinkt een liedje van Sufjan Stevens en misschien moet ik mijn goedkeuring straks bij het ophalen van twee nieuwe biertjes even delen met het barmeisje en wie weet waar dat naartoe leidt want soms kan het leven best net zo zijn als een roman.
‘Oké Wessel, aan den arbeid,’ zeg ik na het proosten op een mooie avond. ‘Wat vind jij voor onze nieuwe show het belangrijkste? U roept, ik noteer.’
‘Dat er gelachen wordt.’
Ik neem een slok van mijn bier en zeg: ‘Kom op Wes, laten we niet meteen de lat zo hoog leggen.’



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard