Verhaal #623 • Afgesproken thema: Coole gastjes

Een goede vader

Dag 365. Willemijn legt een stapeltje voorleesboeken in haar tas terwijl Alexander haar bewegingen vanaf de keukentafel in de gaten houdt. Ze draagt de kinderen op om papa alvast welterusten te wensen en als ze vragen waarom hij niet meegaat, zegt Alexander dat hij moet werken. Van Willemijn krijgt hij een geroutineerde kus en de mededeling dat ze morgenochtend weer terug is. Dat van zijn avond en zijn vriendjes dan geen spoor meer in huis mag zijn. Ze kijkt hem nog even doordringend aan. Geen spoor.

Alexander heeft een krat bier in huis gehaald, maar de jongens nemen de rest mee. Hij mag het niet meer thuis bewaren van Willemijn. De kinderen, weet je wel, wat als Splinter en Sterre het vinden? Gelukkig heeft Erik een sigarettenblikje in zijn binnenzak met daarin alles wat Alexander kan wensen. Erik legt lijnen voor hem klaar en Brent slaat hem op zijn schouders als hij met tranende ogen zijn neus afveegt. Hij is het aan het verleren. Dan gaat het snel. Er is een feest, een dampende dansvloer en lichten die te vroeg aangaan. Maar, zoals Brent roept, er is altijd nóg een feestje. En dat is zo. Ze rijden slingerend naar West, Alexander op die kutbakfiets want tegenwoordig heeft hij zo vaak de kinderen bij zich dat hij zijn stadsfiets maar heeft weggedaan. Spijtig.

Het tweede feestje is beter. Minder coole gastjes met petjes, meer jonge grietjes met leggings, strakke middeltjes en hoge tietjes. Even schiet Sterre door zijn hoofd, hoe ze later hier ook zal staan- Nee, dit is godverdomme zíjn avond. En de grietjes zijn geïnteresseerd. Misschien zijn het zijn grijzende haren, of zijn vaderlijke uitstraling. Of hij heeft het gewoon nog, nooit verloren, alleen weggestopt wachtend op het juiste moment.

De avond dreunt voort, te hard, te snel. Er komen nieuwe grietjes waarvan hij de namen niet onthoudt, de bodem van Eriks sigarettenblikje raakt in zicht. En dan een smsje, dat binnenkomt op het moment dat hij zijn telefoon pakt. Alsof hij er op wachtte. Willemijn. Nog een uurtje, let je op? Ja, hij let op. Jezus.

Dan is de lol eraf. Er waren tijden dat hij dit elk weekend deed. De groep waar nu alleen Erik en Brent van over zijn, was groter en Willemijn zocht het maar uit. Maar nu staat hij direct na de sms naast zijn bakfiets, een half uur vroeger dan vorig jaar en anderhalf uur vroeger dan het jaar daarvoor. Brent en Erik zijn nog binnen, staan vast nog te dansen als het nog lege huis binnenstommelt en de dekens over zijn bonkende hoofd trekt.

Buiten is het al lichtgrijs in plaats van zwart. Toen er kinderen kwamen, draaide Willemijn de duimschroeven aan. Alexander moest 365 dagen per jaar een goede vader zijn, verdomme. Hij kronkelde als een kat in het nauw, probeerde te onderhandelen en Willemijn week. Ietsje. 364 dagen waren van het gezin. Die laatste was van hem.

De sleutel in het slot klinkt als een kanonskogel. Het geluid van voetstappen in de gang, Splinter die de ochtendcartoons aanzet en Sterre die er overheen schreeuwt.

Alexander legt zijn handen over zijn ogen.

Dag 1.



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard