Verhaal #606 • Afgesproken thema: Gescheurd condoom

Het einde van het feest

Ik ben te laat. De voorzitter, of hoe noem je dat, uitvaartbegeleider, stopt met praten en de mensen voorin de zaal draaien hun strakgetrokken hoofden naar me om. Ik probeer te glimlachen op een manier die ook respect toont voor hun verdriet, maar ik weet helemaal niet hoe dat moet. Ik krijg er kramp van in mijn wenkbrauwen.

Iemand sist mijn naam; het is Ype. Hij klopt op de lege stoel naast hem, alsof hij verwacht had dat ik zou komen en een plekje voor me heeft vrijgehouden, en ik schuifel tussen de mensen door tot ik naast hem kan neerploffen. De uitvaartbegeleider schudt zijn hoofd en kondigt een spreker aan. De vader van Bert.
“Moet dat, met die tieten?”
Ieps manier om me te begroeten na wat er is gebeurd. Ik kijk naar beneden, waar mijn decolleté bijna uit mijn jurk barst.
“Ik ben aangekomen. En ik had niks anders zwarts.”
Hij zegt niets, kijkt alleen maar naar de vader van Bert die oud en trillend op het podium staat. Hij heeft het over Berts levenslust en kracht, iets waar ik nooit iets van heb gemerkt die paar keren dat ik over de IT-afdeling langs zijn bureau liep.
“Bert had het vast leuk gevonden.”
Iep haalt zijn schouders op. “Oké. Misschien. Maar ik vind het ongepast.”
Het is een mooie uitvaart, echt. Ook al wordt ‘ie gehouden in het centrum van de begraafplaats dat zijn best doet om er op een niet-religieuze manier zo veel mogelijk als een kerk uit te zien. Overal liggen bloemen, lelies met linten, witte rozen, kleurige boeketten met uitsteeksels die in het regenwoud geplukt lijken te zijn. Berts vader kondigt iets van Marco Borsato aan. Daarna zijn er twee jongens met gitaren die een zelfgeschreven nummer spelen.
“Iep?”
“Hm?”
“Denk je nog wel eens aan Halloween?”
Naast me blijft het stil. De jongens beginnen met de muziek mee te neuriën.
“Nou?”
Ik dacht tot voor kort zelf niet vaak terug die avond, aan de vrijdagmiddagborrel in Halloweenthema, aan slingers in de vorm van vleermuizen en die rottige heksenhoeden die iedereen droeg en die voor iedereen te groot waren. Maar ik deed dan ook heel hard mijn best om die hele avond uit mijn gedachten te houden.
“Ik denk meestal niet aan Halloween,” zegt Iep.
“Maar soms dus wel?”
“Meestal niet.”
Ik kijk naar de kist, naar de bloemen, naar de achterhoofden voor me met kapsels en hoedjes waaraan je niet kunt zien of de mensen waar ze bij horen, moeten huilen of lachen. Gek eigenlijk. De jongens met de gitaren spelen hun laatste akkoord.
Er waren cocktails, die avond waar we allebei nooit aan denken. Cocktails die zo zwaar naar pompoen smaakten dat je na drie drankjes pas doorhad hoe sterk ze waren. Er was Iep, mijn lievelingscollega, in een ander licht. Er was de voorraadkast waar alle kantoorartikelen in bewaard worden en er was nog steeds zo’n heksenhoed die maar over mijn ogen zakte.
De jongens met de gitaren krijgen geen applaus. In plaats daarvan wordt er heen en weer geschuifeld op de stoelen en haalt iemand onbehoorlijk zijn neus op. De uitvaartbegeleider kondigt de beste vriend van Bert aan. Iep kijkt nog steeds strak naar voren.
“Maar misschien moeten we er weer wat meer aan gaan denken.”
“Dat was ik niet van plan.”
Ik weet nog dat er allemaal nietjes op de grond lagen toen Iep de heksenhoed wat optilde. Ik vroeg hem waarom hij stopte, hij had een paniekerige blik in zijn ogen. Maak je geen zorgen, zei ik, ik ben aan de pil. Ik was dronken en ik loog.
De beste vriend van Bert is niet zo gewend om voor publiek te spreken, hij friemelt met zijn handen, stottert en pauzeert af en toe zijn verhaal waarbij hij ons radeloos aankijkt.
“Iep?”
“Hm?”
“Iep, ik ben niet ongesteld geworden.”
De speeches zijn klaar. Er zijn mannen die naar voren komen en de kist optillen, en iedereen staat op om er achteraan te lopen. We zijn de laatste in de rij, weer kijk ik alleen tegen ruggen aan, kapsels, hoedjes en kale plekken. En terwijl we naar buiten lopen, probeer ik Ieps hand te pakken.



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard