Verhaal #594 • Afgesproken thema: Zwarte Piet

Mannen zijn mooi omdat ze geen vrouwen zijn

Ik vroeg wat er eigenlijk mooi is aan mannen. Ze keek me scheef aan en antwoordde dat het in ieder geval geen vrouwen zijn. Ze wachtte niet op de vragen die deze stelling opriep, maar ging vrolijk verder. Mannen zijn zo lekker groot en sterk. Mannen aanbidden je als vrouw. Mannen geven je vaak gelijk. Mannen transformeren als ze tegen vrouwen praten. En mannen hebben van die mooie mannelijke spieren. Ze glimlachte en keek naar m’n armen.

Oké, zei ik, je moet dat van het niet-vrouw zijn toch even voor mij uitleggen. Ik keek haar glimlachend in de ogen, genietend van de plotseling ontbrandende passie. Vroeger dacht ik altijd dat alleen mannen echt hoteldebotel kunnen zijn van het andere geslacht, maar andersom geldt dat duidelijk ook. En dat heeft vooral te maken met het bij mannen ontbreken van vrouwelijke kwaliteiten, zo lijkt nu.

Nou, begon ze, vrouwen zijn heel vermoeiend. En je hebt een man nodig om dingen te relativeren, want vrouwen gaan veel te veel mee in emoties. Ik denk, stelde ze na een korte stilte, dat vrouwen onzeker zijn zodat ze het fijn vinden bij mannen.

Ik keek uit over het terrasje waar we zaten. Een vrouw van een jaar of vijfenvijftig met een kortpittig kapsel kreeg de theesoorten opgesomd door de serveerster. Bij ‘Zorgeloos’ kraaide ze enthousiast: “Zorgeloos?! Ik heb zat zorgen, dus kom maar op! Dat kan ik wel gebruiken!” Haar vriendin knikte en zei: “Ja voor mij ook, lekker.”

Grinnikend keek ik weer naar mijn vriendin. Volgens mij, opperde ik, speel je de vrouw de zwartepiet toe.

Wat bedoel je, vroeg ze.

Nou, als je een man vraagt wat er mooi is aan een vrouw, dan noemt hij bijvoorbeeld haar ogen, haar zachte huid, haar mooie haar, haar lieve, zorgzame karakter, haar rare humor, haar billen, de kuiltjes in haar wangen, haar borsten warempel, haar kleine teentjes aan even zo kleine voetjes, haar buik, haar gevoeligheid, haar vermogen om overal over te huilen, haar minuscule blaas, haar liefde voor chocola, haar navel, haar hals, haar oorlellen, haar pasgeschoren benen, haar constante inspanningen om het jou naar de zin te maken, en nog veel meer.

Oh, zei ze.

Maar mannen zijn dus vooral mooi omdat het geen vrouwen zijn, constateerde ik.

Ze reageerde niet, keek naar de groene thee die nog steeds een paar graden te heet was.

Ik keek naar een ander tafeltje, waar drie jongemannen bier zaten te drinken. Daarnet lachten ze hard, alsof ze de rest van het terras wilden overtuigen dat ze het écht, écht heel erg gezellig hebben. Nu sprak een van hen, een vrij gezette knul met strakgekamd haar waaronder zijn inhammen tevoorschijn kwamen: “Water wordt pas écht lekker als het door een brouwerij is geweest.”

En opeens begreep ik er helemaal niks meer van.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard