Erfenis

In de vergane gloria

We passen met z’n allen maar net in de ruimte. Stoelen vanuit de hele afdeling zijn er bijgesleept. Saaie, witte stoelen. Klinisch, koud en verre van feestelijk. Er is slagroomtaart, van de naburige HEMA.

‘Alsjeblieft oma,’ zegt een tante en ze geeft haar oude moeder een pakketje.’Dit is namens de kids.’
Zal het vreemd aanvoelen om je ouders later met opa en oma aan te spreken of gaat dat automatisch zodra je zelf kinderen krijgt? Generaties verschuiven, dat valt niet te stoppen.
Oma heeft het presentje goed vast. Ze grinnikt om het knalgele pakpapier met daarop vrolijke mannetjes. Het is nu al een goed cadeau.

‘Toe maar, pak maar uit,’ zegt de tante. ‘Of moet ik oma soms even helpen?’ Zonder het antwoord af te wachten scheurt ze het papier los.
Het zorgvuldig door de kleuters uitgekozen knuffelbeest valt in goede aarde bij oma. Gelukzalig wrijft ze de nepvacht langs haar wangen. Een nieuw maatje om tegen te praten als wij straks allemaal weer druk zijn.

Het zijn andere tijden. Voor de verjaardag van mijn oma liep vroeger de hele buurt uit. Iedereen was er altijd. Urenlang drentelde ze rond met augurken gerold in boterhamworst. Er werd luid gezongen en nog harder gelachen. De burgemeester kwam langs voor een jonge jenever. Het ging door tot diep in de nacht.

Nu is het half zes en nadert het feest zijn einde. Een uurtje geleden zijn mijn neef en nicht al vertrokken omdat ze helemaal terug naar het westen moeten en morgen is het ook weer vroeg op.

In het keukentje dat handig grenst aan het feestzaaltje is de tante al bezig met het afwassen van de gebaksbordjes die ze na een volgend bezoek misschien wel mee mag nemen naar haar eigen huis. Mijn vader helpt met afdrogen en knikt beleefd als ze vrolijk keuvelt over een televisieprogramma met boeren dat hij nooit heeft gezien. ‘Je mist echt wat,’ zegt ze.

Standaard