Verhaal #575 • Afgesproken thema: Erfenis

Are you lonesome tonight

Hopelijk ziet ze er in het TL-licht van het bemiddelingskantoor even goed uit als op de foto in de map. En, belangrijker, hopelijk zit zijn haar goed, is zijn das niet te rommelig gestrikt. Robert zoekt zijn weerspiegeling in de ruit achter hem en smeert spuug op zijn slapen om het slappe grijze haar daar vast te zetten. Het kuipstoeltje waarin hij zit, kraakt.

Er gaat een deur open en een breed glimlachende jongeman met een roodfluwelen jasje komt binnen.
“Robert! Je ziet er fantastisch uit.” Zijn accent in onmiskenbaar Brits.
Robert voelt nog even aan zijn das. “Is ze er al?”
“Zeker. Ze kijkt er naar uit om je te ontmoeten.”
Hij glimlacht even. “Dank je, Thomas.”
“Geen dank! Ik hoop dat het klikt. Heb je je goed voorbereid? Of ga je haar betoveren met je verschijning?” Thomas knipoogt.
“Nee, nee…” Zijn stem sterft weg. Daarna, luider: “Ik heb een lijstje met onderwerpen waar we over kunnen praten. Hier.” Hij klopt op zijn jasje, waar zijn binnenzak zit.
“Goed.” Thomas legt zijn hand op de deurklink. “We kunnen wel blijven babbelen, maar wie weet zit achter deze deur de liefde van je leven. Ben je er klaar voor?”
Robert knikt. Zijn handen trillen. Hij stelt zich voor hoe ze daar zit, in het kamertje achter de blauwgeverfde deur, wachtend. Zou hij haar tegenvallen?
Het volgende moment laat Thomas hem binnen. Hij ziet de nepleren banken niet, niet het vlekkerige tapijt of het junglelandschap aan de wand. Want daar zit ze. Jong en slank. Rond gezichtje, sluike zwarte haren en een huid van karamel. Ze staat op en kijkt afwachtend naar hem.
“Ratree?”
Ze knikt.
“Ratree. That means jasmine flower, right? Such a beautiful name.”
Ze lacht haar donkere ogen klein. “Mister Robert. Nice to meet you.”
“Nice to meet you too.” Hij voelt even aan zijn slapen en gaat zitten op de bank. Ze volgt zijn voorbeeld. Thomas lacht.
“Nou, het ziet eruit dat dit helemaal goed gaat komen. Ik ben hier, achter deze deur.” En hij laat hen alleen.
Ratree zit op gepaste afstand, maar hij voelt haar warmte, ruikt haar zoete parfum. Ze ziet er zo zacht uit. Hij heeft gelezen dat het in deze cultuur niet normaal is om elkaar zomaar aan te raken, dus hij houdt zich in, hoe graag hij ook haar smalle hand zou pakken en zou verwarmen in de zijne. Ze blijft maar glimlachen.
“Je bent zo mooi.”
“Thank you, mister Robert.”
Aan het plafond zwoegt een ventilator. Elke keer dat hij een ronde maakt rinkelt het kettinkje dat eraan hangt zachtjes. Robert haalt een paar keer diep adem en Ratree blijft afwachtend glimlachen.
“Kijk, ik- Ik denk dat wij gelukkig zouden kunnen worden, Ratree. Ik ben een lieve man. Ik heb een eigen huis, voor ons tweeën. Ik heb een goed pensioen en voldoende spaargeld dankzij een erfenisje. En ik zal heel lief voor je zijn. Jij kan dan koken voor ons, je kan heel goed koken, toch? Dat stond in je aanmelding. En Nederland is een land met heel veel mogelijkheden. We zouden zelfs kinderen kunnen krijgen, later.”
“You want a lot, mister Robert.” Ze glimlacht nog steeds. Haar haren glanzen als geschuurd marmer. “Why no wife in Holland?”
Robert schudt zijn hoofd. “Nee, nee. Nederlandse vrouwen… Ik ben getrouwd geweest, maar dat werkte niet. Ze ging weg.” Hij kijkt naar de ventilator. “Divorced.”
Ze trekt een meelevend gezicht, een en al jeugd en zachtheid.
“Je bent zo beeldschoon, Ratree. Mag ik voor je zingen?”
Haar blik verandert even. Maar ze knikt, en ze glimlacht. Nog steeds. Robert gaat staat en schraapt zijn keel. Hij kijkt haar aan in die prachtige donkere ogen.
“Are you lonesome tonight…”
Met zijn voet tikt hij het ritme op het tapijt.
“Do you miss me tonight?”
Zijn stem vibreert.
“Are you sorry we drifted apart…”
En dan, ineens, haar stem, dik van accent:
“Does you memory stray to a bright summer day, when I kissed you and called you sweetheart?”
Van schrik gaat hij weer zitten. Ze giechelt.
“You have a nice voice, mister Robert.”
“Will you marry me?”
Ze glimlacht weer. “Maybe you take me to dinner?”



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard