Geboortekaartjes

Het is een jongen

Verburg. Wat moet je?’
Erg vriendelijk was de cipier niet, maar dat was Chris gewend. ‘Ik moet een geboortekaartje hebben met hoera een jongen erop.’ De bewaarder vroeg waarom, en Chris keek hem, net als elk ander jaar, alleen maar aan. Ik hoef jou geen antwoord te geven als het over post gaat.

Chris vroeg zich af of zijn moeder nog steeds op hetzelfde adres woonde. Ze had hem geen verhuisbericht gestuurd, maar dat verbaasde hem niet. Ze was dolgelukkig met d’r nieuwe schijtkerel en die vervelende stinkbaby. Sinds de geboorte van kleine Pippi keek ze al niet meer naar hem om. Dat hij de criminaliteit in ging wist ze, maar het interesseerde haar niet. Pippi dit en Pippi dat en Chris kon doodvallen.
De haartjes op zijn armen kropen overeind en hij slikte iets onzichtbaars weg. Starend naar de muur wachtte hij.

De rechtszaak liet ze aan zich voorbij gaan; Pippi was ziek. Ze was vast ook niet gekomen als het kind kerngezond was. Wat kon haar het schelen dat haar zoon de bak in ging? Nu kon ze haar leven met die zak en Pippi verder uitbouwen zonder last te hebben van haar ontspoorde zoon. Pippi, Pippi… wat een kutnaam. Een kutnaam van een kutkind dat uit een kutmoeder geboren was. Chris lachte. ‘Uit mijn kutmoeders kutkut!’, schreeuwde hij tegen zijn celdeur.

Bezoek? Welnee. Vught was veel te ver weg. Dat zei ze écht een keer aan de telefoon. ‘Zit je nu weer in Vught? Wat heb je nu weer gedaan? Of ik langskom… weet je wel hoe ver dat is?’ Hij verbrak de verbinding en belde nooit meer. Maar zijn traditie hield hij in ere. Elk jaar op zijn verjaardag stuurde hij haar een geboortekaartje. Ze zou verdomme weten dat hij bestond en op uit haar vieze kutkut geboren was.

‘Hier knul, een geboortekaartje’, Chris had de bewaarder niet terug horen komen en schrok toen het luikje van zijn deur open ging. ‘Ik wist niet dat jij vrienden had naar wie je geboortekaartjes kunt sturen’, gniffelde de cipier.
‘Die heb ik ook niet’, antwoordde Chris. ‘Mag ik een pen?’ Er werd een potlood door het luik geschoven, maar Chris kreeg een beter idee. Hij schoof het potlood terug en ging op zijn wc zitten.

Even later schreef hij in stinkende bruine letters: ‘Gefeliciteerd met mijn geboortedag ma!’

Standaard