Verhaal #560 • Afgesproken thema: Lampenkap

Laten we wel wezen

Een laatste mixtape had ik gemaakt. Geen cassettebandje, maar een zipfile met vijftien mp3’tjes, de ene nog specialer dan de andere. Na het uitpakken en luisteren, appte je: “Ze zijn mooi, maar ik word er wel een beetje verdrietig van.”

Ik zei even niks, maar dacht wel meteen aan een quote uit een komische film die mij lang geleden aan het hart was gegaan, en die ik je ooit nog eens had willen laten zien zodat je iets beter zou weten hoe raar ik in elkaar zit en ik het je een keer niet zelf zou proberen uit te leggen met veel voortijdig afgebroken zinnen en diepe zuchten, als we weer eens op mijn bed zaten en de wereld iets minder snel leek te draaien.
Het was een quote uit High Fidelity en hij bestaat uit twee vragen: “Luisterde ik naar popmuziek omdat ik me ellendig voelde? Of voelde ik me ellendig omdat ik naar popmuziek luisterde?”

“Ik hou van somber klinkende liedjes,” stuurde ik je uiteindelijk terug. “Het gaat me niet zo zeer om het verdriet of grote verlies dat soms letterlijk wordt bezongen, maar meer om het gevoel dat iemand je iets heel persoonlijks vertelt en bij mij elke keer een luisterend oor vindt.”

Nadat ik de film had gezien, had ik het boek erbij gezocht, want soms doe ik dingen in de verkeerde volgorde, maar wie zal het ook wat schelen, want laten we wel wezen, het maakt helemaal niks uit.
Ik las: “Sentimentele muziek kan je op een geweldige manier terugbrengen naar een plek in het verleden terwijl het je op hetzelfde moment ook verder brengt, zodat je zowel gevoelens van nostalgie als van hoop ervaart.”

Dat had ik je natuurlijk moeten vertellen bij het WeTransferen van de zipfile. Een soort van Emotionele Bijsluiter, wat trouwens klinkt als een songtitel die Morrissey, de grandioos ellendige zanger van de aller ellendigste band The Smiths, had kunnen gebruiken (als hij genoegen zou nemen met middelmatige titels).

Vaker spraken wij over dingen die toen al heerlijk nergens over gingen, zoals mijn eeuwige gestuntel op de fiets door de binnenstad van Amsterdam, jouw rare verre familieleden die ik vast nog weleens zou ontmoeten, en die foei lelijke lampenkap naast m’n bed waar ik vreemd genoeg best gehecht aan was geraakt. Heel soms, als het veilig voelde en we er niet omheen wilden, werden we serieus en hadden we van die gesprekken met lange stiltes. Maar we durfden niet goed en we durfden niet veel.

En deze avond, bijna twee jaar verder, kijk ik terug en schrijf ik voor me uit.
En popmuziek klinkt.

* High Fidelity is een boek van Nick Hornby. Misschien vond ik de gelijknamige film leuker.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard