Verhaal #559 • Afgesproken thema: Lampenkap

Post-itje plakken

Zo, nou. Daar zijn we dan.’ Tante Bella snuit haar neus en dept haar ogen. Ze kijkt alsof Barack Obama met één hand de Taj Mahal optilt. Toegegeven, zo kijkt ze altijd door haar getekende wenkbrauwen die meters boven haar natuurlijke wenkbrauwen lijken te staan.

Ik kijk om me heen. Zo heb ik oma’s boerderijtje eigenlijk nooit bekeken. Elke zaterdagmiddag hadden we vooral aandacht voor elkaar. ‘Wat is oom Piet mager geworden he? En Johan van Kaatje ziet er elke keer een beetje onverzorgder uit. Geen wonder dat hij geen vriendin heeft.’ Ik zou ook niet met een man met een half gebit en haar op zijn rug onder de lakens duiken. Ik zou trouwens niet eens koffie drinken met Johan van Kaatje, maar dat heeft niets met zijn slechte gebit te maken.

Vroeger sloop ik altijd pas de woonkamer binnen als ik zeker wist dat iedereen er was. Ze schreeuwden dan al om het hardst dat Jan van Marie van Klaas vorige week dronken was en dat Has van Jette alwéér in het ziekenhuis lag. Alles op volume honderd. De woorden buitelden over elkaar heen en als er dan eindelijk een stilte viel, keek degene die als laatst gesproken had triomfantelijk om zich heen.
Ik dronk mijn koffie, at er een speculaasje bij, luisterde wat, dronk een tweede kopje en zei dan dat ik maar weer eens opstapte, omdat ik boodschappen moest doen voor het avondeten.

Nu sta ik hier weer. Tussen mijn familieleden. Maar oma is er nu niet, net als mijn ooms. Die zitten samen in de kroeg te wachten tot hun vrouwen terugkeren met de buit.
‘Ik heb hier post-it briefjes’, tante Bella houdt een stapeltje omhoog. ‘Ik leg ze op de schouw. Schrijf je naam op een briefje en plak dat op de spulletjes die je hebben wilt.’ Haar eigen naam heeft ze al op vijf briefjes geschreven. Ze legt het stapeltje post-its op de schouw en begint meteen te plakken. De slingerklok, de salontafel, oma’s televisie, sidetable en fauteuil moeten allemaal naar Bella als het aan Bella ligt. Nicht Riëtte denkt daar anders over. Ze plakt een briefje met haar naam op de tv en fauteuil en kijkt strijdlustig rond waar ze nog meer haar territorium kan bepissen.

Ik drink mijn koffie, eet er een speculaasje bij en zie oma’s huis langzaam veranderen in een post-it poppenhuis. Mijn nichtjes zien er verhit uit, twee van hen discussieren over de antieke theepot.
Traditiegetrouw drink ik mijn tweede kopje koffie, sneller dan anders omdat ik de gekte niet kan aanzien. Oma is twee dagen geleden begraven en nu staan we hier als huisvrouwen tijdens de Drie Doldwaze Dagen haar huis leeg te roven.
Ik giet het laatste slokje koffie in mijn keel en zie dat het velletje met post-its leeg is. Op de grote staande lamp met de afzichtelijk oude lampenkap zitten zelfs zes briefjes geplakt. Ik pulk ze eraf, trek de stekker uit het stopcontact en leg de lamp over mijn schouder.

‘Ik stap maar weer eens op’, zeg ik. ‘Ik moet nog boodschappen doen voor het avondeten.’
Niemand die me hoort.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard