Verhaal #558 • Afgesproken thema: Lampenkap

Een wandeling vol kansen

Er is een moment in je jeugd dat je beseft dat je piemeltje een piemel is geworden. Je kan je niet meer herinneren wanneer je je piemeltje voor het laatst hebt gezien, maar je hebt ‘m eigenlijk ook niet zien groeien, laat staan gezien wanneer hij zijn huidige grootte had bereikt. Het is als hoe in Inception een droom wordt beschreven: je weet niet meer hoe je er bent gekomen, maar je bent er wel gewoon en alles is mogelijk.

Een vriend van me was ooit naar het grote V6-feest met een van de mooiste meisjes van de hele school. Toen hij haar na afloop thuisbracht kon ze het niet langer houden en vroeg met rode wangen wat hij van haar jurk vond. Het ding was hem niet opgevallen, en hij schijnt te hebben gezegd: “Mwah, ’t is net een lampekap.” Ik heb de tussen-n daar maar even weggelaten om te onderstrepen wat voor boer hij was. Hoe dan ook: haar deur sloot zich. En als verlegen tiener besef je dan dat alles mogelijk is, zolang je je maar gedraagt.

Toen ik nog voetbalde, als luie linksbuiten in een C-zoveel van een provinciaal clubje, waren er wedstrijden dat we een middenvelder van de C1 of C2 hadden meevoetballen. Zonder die jongen liep ik vrijwel verloren rond op de linkerflank. Met hem waren er acties, steekpasses en doelpunten aan de lopende band. Zo bleek: alles is mogelijk, zolang je de juiste mensen om je heen verzamelt.

Ik was een laatbloeier. Alcohol leerde ik pas als achttienjarige waarderen en op de universiteit vond ik eindelijk het zelfvertrouwen om actief achter meisjes aan te gaan. Ik weet de eerste disco waar ik schuurde met een meisje nog goed. Ze was samen met haar vriendin middenin de zaal gaan staan, beiden wachtend op een gewillige knul om met hun billen tegenaan te drukken. Terwijl ik mijn taak vervulde, onwennig en a-ritmisch schuddend met mijn heupen, lachten de meisjes naar elkaar. Een paar minuten later ging ze even wat drinken halen en was ik haar kwijt. Ik stonk naar zweet en alcohol en eenzaamheid. Misschien is alles wel mogelijk, maar is het de vraag of je alles moet willen.

Dan komt er die laatste dag van je twintiger jaren. Je kijkt terug en ziet dat oud worden het enige is waar je goed in bent. Zo dramatisch gaat dat, ook al ben je eigenlijk nog piepjong. Maar je voelt je niet jong. Ik had geen vrouw, kind, koophuis, supercarrière of model als vriendin. Ik had wel een meisje waar ik zo nu en dan mee scharrelde, maar een stemmetje in mijn achterhoofd zei dat dit niet het meisje was. Naar die stemmetjes luisteren, die onderbewuste waarheden, dat leer je eigenlijk veel te laat. En op de eerste dag van m’n dertigste hoorde ik eindelijk wat m’n stemmetje al decennia probeerde te zeggen: alles wat ik wil, hoop of droom is onmogelijk.

Het leven van een veertiger voelde als een droom. Ik deed m’n ogen open en woonde samen in Soest. Ik knipperde en was een jaar werkloos. Even hoesten en je vriendin was zwanger. Een wijntje later waren we getrouwd. Na nog een wijntje had ik een flinke buik. Het leven schoot onder me door als de zee onder een catamaran. Zonder controle zag ik mezelf voortrazen, het roer onbereikbaar, de vijftig alweer gepasseerd. En ik wist: de dromen van de jeugd zijn een illusie. De maakbare mens die het kapitalisme mij toeduwt bestaat niet. Ik ben een radertje.

Het is in de herfst van je leven, als je aan je kleinkinderen op schoot voorleest uit een hip boek met mooie prenten, dat je ontdekt dat je stemmetjes het ook mis kunnen hebben. Toen ik de hoop opgaf, ontving ik alles.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard