Verhaal #557 • Afgesproken thema: Lampenkap

Fucking Richard

Hee gorillakop! Biertje?”
Bas kijkt om en moet meteen wegduiken voor een glas dat naast hem tegen de muur uiteenspat. Overal splinters glas en spetters bier, op de muur een vochtplek. Fucking Richard in da house.

Het gaat al zo sinds, nou ja, sinds Bas’ geboorte waarschijnlijk. Hij herinnert zich het op straat spelen met de buurjongetjes en fucking Richard die hem in de bosjes duwt omdat het gebruiken van een tak als zwaard zijn idee was en Bas hem na-aapt. Zich inschrijven bij dezelfde studentenvereniging als zijn broer was niet het beste idee, zelfs al zit Bas in een ander dispuut. Nu noemt Richard Illuvatar een dispuut voor homofiele hobbits, terwijl hún dispuutstrofee een bokaal is en niet een lampenkap. Een lampenkap die nota bene door Richard zelf tijdens een of andere politieke avond uit de Stopera is gejat – ‘gewoon onder ome Eberhards neus losgeschroefd’ – en die hij nu bij elke non-gelegenheid op zijn hoofd zet. Fucking Richard.

Er vliegt meer bier zijn kant uit, Richard koopt verdomme fluitjes met als enige doel Bas te raken. Maar hij is goed geworden in ontwijken, de afgelopen jaren. De dichtstbijzijnde uitweg die hij ziet is omhoog, de trap op en onder luid gejoel van iedereen in de toko klimt hij uit zicht.
“En blijf weg, aap!”
Aldus fucking Richard.

Hierboven is het koel en ruikt het minder naar oud bier dan beneden, vandaar dat hier de garderobe is. Als garderobe een goed woord is voor de plek waar iedereen zijn jas op een grote hoop gooit om aan het eind van de avond ruzie te gaan maken over welk colbertje van wie is. Er zijn ook wc’s en als je moet wachten totdat je weer veilig bier kunt drinken, kun je net zo goed van je tijd gebruikmaken en gaan pissen. Bas heeft al bijna zijn lul uit zijn broek als hij ziet wat er op de stortbak ligt. Niemand zou verbaasd zijn als er een engelenkoor zou gaan zingen op dit moment.
Fucking Richard heeft de lampenkap op de wc laten liggen.

Er zijn zoveel dingen die hij nu zou kunnen doen en Bas twijfelt over alle opties. Maar als de trap kraakt zet hij de dispuutstrofee op zijn hoofd – hij zakt een beetje over zijn ogen, wie heeft hier nu een gorillakop – en begint te rennen. Langs de persoon die naar boven kwam, hij ziet niet eens wie het is, de trap af, door de menigte beneden. Hij stoot zoveel mensen aan dat zijn hemd nat wordt van het gemorste bier. En fucking Richard ziet hem. Vlak voordat de deur achter hem dichtslaat hoort Bas hem roepen, als de slechterik in een Disneyfilm.
“Pak hem!”

Zijn zolen klappen op de straatstenen tijdens het rennen, de lampenkap wiebelt op zijn hoofd en hij moet zijn broek ophouden, hij is vergeten zijn gulp dicht te doen. Achter hem Richard en daarachter de rest. Maar Bas heeft een voorsprong en rennen kan hij, geleerd van al die keren vluchten. Hij slaat linksaf het park in. Hier zijn bomen en bij de hoogste die hij tegenkomt springt hij, handen om een laaghangende tak. Terwijl zijn broek naar beneden zakt en zijn boxer meetrekt, zijn schaamhaar te zien voor wie het maar wil, trekt hij zich omhoog.

De rest is bij de boom aangekomen, Richard natuurlijk als eerste. Bas blijft klimmen, zet zich af tegen te takken, hoger en hoger. Er zijn mensen die zich ook in de boom werpen, hem achterna gaan. Maar Bas is in de top. Hij zet zijn voeten stevig tegen de stam en roept naar de menigte beneden.
“Hé!”
Ze kijken op. Sommigen schreeuwen iets. Hij steekt zijn handen in de lucht, neemt de lampenkap van zijn hoofd en steekt hem omhoog.
“Weten jullie wie ik ben?”
Onder hem ruisen de takken. Ze komen eraan. Hij slingert zijn arm naar achteren en gooit. De lampenkap zeilt door de lucht. Voordat het ding de grond raakt, de baleinen breken, de stof scheurt en de kraaltjes alle kanten op spatten, begint hij te schreeuwen.
“Ik ben fucking Bas!”



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard