Verhaal #552 • Afgesproken thema: APK

Hoera, Richard vijftig jaar

Richard liep over het betegelde paadje in de voortuin om de statafels op te halen bij de buren. Het weer was onverwacht goed voor deze tijd van het jaar, meestal regende het op zijn verjaardag. Hij had daarom besloten om het feestje in de tuin te houden en als het weer dan toch zou omslaan, kon de partytent opgezet worden.

‘Wat een weer,’ zei Richard tegen zijn dochter toen hij de achtertuin via de schuifpui betrad.

Eva, 17, keek heel even op van haar telefoon en trakteerde haar vader op een cynische glimlach. Ze liet met haar vingertoppen de bandjes van haar bh langzaam langs haar schouder naar beneden glijden, om twee redenen. Ten eerste om haar huid egaal bruin te laten worden, ten tweede om haar alleenstaande vader ervan bewust te maken dat zijn dochter zich tot een seksueel, volwassen wezen aan het ontplooien was.

De buurman, die vanuit zijn zolderraam even keek of het allemaal wel lukte met zijn statafels, gromde goedkeurend. De tafels waren precies op de goede manier uitgeklapt. Toen wendde hij zijn blik naar Eva, die naast een bh ook nog een zogeheten spijkershort aan had. Hij pakte zijn polaroidcamera, maakte een foto en hing hem met een knijpertje aan de waslijn bij de anderen.

‘Ben je zenuwachtig, papa?’

Richard pauzeerde van het boenen van de gehuurde buitentap en legde het gele viscose doekje naast zich neer.

‘Waarvoor zou ik zenuwachtig moeten zijn, Eva?’
‘Dat weet je best.’

Hij pakte het doekje weer op en poetste de brandschone tap nog wat op.

Naarmate de middag vorderde en het feestje naderde, begon Richard steeds erger te zweten. Hij keek op de thermometer die op de wand van het schuurtje geplakt zat: zeventwintig graden. Maar hij had dat meetinstrument nooit vertrouwd, dus het kon zomaar boven de dertig graden zijn.

Het duurde nog anderhalf uur voor de eerste gasten kwamen, maar alles stond al gereed. De statafels hadden wit papier erover met daarop bakjes met borrelnootjes, de eettafel stond klaar voor het lopend buffet en er hingen slingers. Richard ging zitten in de tuinstoel die hij zelf had versierd met ballonnen, confettislierten en een sjerp met de tekst Hoera, 50 jaar.

Iets na vijf uur opende Richard de deur voor de eerste gasten. Twee stelletjes: Jan en Corrie en Patrick en Rachel, wat je uitsprak op zijn Nederlands. Er werd gefeliciteerd, op schouders geslagen en op wangen gekust.

‘Zijn we de eersten?’ vroeg een van de vrouwen retorisch.

Richard informeerde naar hoe ze de reis had ervaren en kreeg een verhaal over een nieuwe leaseauto te horen. Daarop verliet men de voorhal en leidde Richard hen door het huis naar de tuin. Richard tapte twee biertjes, schonk wijn in en vertelde onderwijl dat zijn Opel Astra uit 1992 morgen op moest voor een grote beurt.

Patrick stootte Jan aan en wenkte met zijn hoofd naar Eva, die nog altijd in haar bh en hotpants zat te zonnen.

‘Die zou ik ook wel een grote beurt geven,’ zei hij, net iets te hard.

Jan deed een stap naar achter en hoekte Patrick neer.

‘Niet nu al,’ zei Rachel tegen Corrie. De vrouwen sloegen hun wijn achterover.

Jan snelde naar het bankje waarop Eva zat, sloeg een arm om haar heen en vroeg of het wel ging. Hij aaide zachtjes over haar blote schouder. In de heg zat de buurman foto’s te maken van het tafereel.



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard