Verhaal #551 • Afgesproken thema: APK

De keuring

Ik maak me geen zorgen,” zei mijn vader wel drie keer. “Ik zie het gewoon als een APK-keuring, maar dan voor mijn lichaam.”
Nadat zijn zus borstkanker bleek te hebben, uitgezaaid in alle richtingen, en zeven maanden later uitgemergeld stierf, liet hij zich voor een klein fortuin helemaal doorlichten. In een Duits ziekenhuis, want in Nederland is dat verboden. En ik mocht mee.

We maakten er een uitje van. Het was zomer, vlak voor de vakantie, en ik kreeg alvast vrij van school. Ik rolde broodjes met roomkaas en zalm in aluminiumfolie, mijn vader brandde cd’s voor onderweg en in één dag reden we door naar München. We brulden mee Queen en Fleetwood Mac, onder ons de Autobahn en boven ons de brandende zon. Hoe verder weg van huis we kwamen, des te warmer het werd.
Het was avond tegen de tijd dat we de hotelkamer in stommelden en ik zweette als een rund, iets wat steeds vaker gebeurde in die tijd en wat ik probeerde te verhullen met mierzoet ruikende deodorant. De geur van volwassen worden, dacht ik.
Mijn vader leek niet te reageren op het feit dat ik een vrouw werd. Één keer nam hij me apart en zei tegen me dat als ik mijn benen wilde scheren, ik dat absoluut niet met zijn scheermesje mocht doen. Zonder uitleg, maar hij keek er zo ernstig bij dat ik het niet zou durven.
We gingen uit eten in de stad, ik bestelde biefstuk met friet, mijn vader iets van vis, en ik mocht drinken van zijn wijn. Aan het einde van de avond zei hij tegen me dat hij zo ontroerd was me te zien opgroeien, dat ik het zo goed deed. Dat ik op zijn zus leek. Ik dacht zelfs tranen te zien maar misschien was mijn zicht vertroebeld door de wijn. Het was de eerste keer dat ik dronk.
Ik werd laat wakker de volgende dag. Mijn vader was al weg. Hij had geld achtergelaten en een kaart, waar het hotel op aangekruist stond. Ik dwaalde door de stad, ging liggen in een park, at een ijsje van de McDonalds. Het was heet, ik voelde hoe ik verbrandde dus kocht ik zonnebrand en was trots dat ik zo goed voor mezelf zorgde, dat ik het alleen redde in een vreemde stad.
Mijn vader kwam pas in de avond terug. Ik had hem nog nooit zo gezien. Zijn handen leken geen moment stil te vallen, hij friemelden en pulkten, terwijl hij normaal zo rustig was. Ik vroeg hem niet wat er was want ik dacht toch niet dat ik antwoord zou krijgen, maar deze keer zei hij het uit zichzelf. Hij maakte zich zorgen over de uitslag. Ik pakte zijn zenuwachtige handen en hield ze stil. Hij glimlachte naar me.
De volgende dag liepen we samen door de stad, maar eigenlijk waren we vooral aan het wachten op het telefoontje. Mijn vader zette zijn zonnebril af en zei dat het niet meteen de hele uitslag zou zijn, maar een goeie indicatie. Ik knikte en zorgde dat zijn handen stil bleven. Toen we eindelijk gebeld werden, zaten we op een terras. Ik keek naar de druppels die langs mijn glas Fanta naar beneden gleden en aaide over zijn rechterhand, waar de spanning langzaam uit verdween.
Na het ophangen trok hij hem uit de mijne en lachte, niet naar mij maar naar de zon of de lucht. Alles was goed, vertelde hij me. Geen enkele reden tot zorgen. Hij zette zijn zonnebril weer op en ik zag mezelf weerspiegeld in de glazen, mijn gezicht bol en rond uitgerekt, en daarachter de vage omtrek van mijn vaders ogen.



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard