Had je bij moeten zijn

Zijn waar iedereen is

In buslijn 35 naar mijn werk zat ik naast een man zonder deodorant en ik dacht aan het hoofdpijndossier dat op m’n bureau lag te wachten. Ik had een donkerbruin vermoeden dat dit de dag ging worden dat ik me onsterfelijk zou maken door ‘m eindelijk af te handelen. Maar eerst zat ik nog opgesloten in deze strondvaart door Amsterdam.

Ter hoogte van halte Mosplein bedacht ik me dat mijn Twittervolgers deze rit naast Stank Sinatra wel zouden waarderen. Ja, misschien moest ik maar gaan live tweeten. Altijd goed voor een paar retweets en favourites.

Ik zat rond de 95 karakters in mijn eerste tweet toen de vieze president van de Rotte Eieren fanclub een niet te missen boer liet.
Ik schrok en bedacht me al snel dat een serie grappige berichten op een in Nederland toch wel matig gelezen sociaal netwerk niet mijn wapen van keuze moest zijn bij het bevechten van het monster van Stankenstein in lijn 35.

Video. Ik moest gaan filmen. Voor Youtube, voor Vine, voor Dumpert. Views als een malle, viral gaan, een item op RTL Nieuws, na de zomer in het blokje met grappige fragmenten van De Wereld Draait Door, shinen in een lijstje op Buzzfeed en besproken worden door Jimmy Fallon in zijn altijd suffe monoloog aan het begin van de show.
Klein probleempje.
Het is lastig om de persoon naast je in de bus onopvallend een paar minuten te filmen. En nu oogt deze Martin WC Bril niet zo snugger, een klap heb je al wel snel te pakken. Zeker in lijn 35.

Een snel fotootje dan. Voor Instagram. Leuk filtertje erover, geinig tekstje erbij en aftoppen met een ironische hashtag. En dan maar wachten op die likes, en die gaan zeker komen want uit onderzoeken blijkt dat alle jongeren tegenwoordig op dat sociale netwerk zitten dus daar moet je dan ook zijn met je viraalgevoelige content. Voor de zekerheid dan ook maar meteen even doorpassen naar Snapchat, Pinterest en Tumblr, waar het tegenwoordig óók allemaal schijnt te gebeuren en je moet nu eenmaal zijn waar het gebeurt.

Afijn, net toen ik al mijn moed had verzameld om via een onhandige armbeweging mr. Stank Visser van de Schijtende Rechter in al zijn gore glorie op de gevoelige plaat vast te leggen, kwam hij uit zijn stoel. Bij gebrek aan ov chipkaart checkte hij uit met een knetterende ruft.

Op kantoor plaatste ik een Facebookbericht over mijn avonturen met Sil de Strondjutter.
Aan het einde van de dag, bij het dichtslaan van het toch niet afgehandelde hoofdpijndossier, stond de teller op twee likes.

Standaard