Verhaal #538 • Afgesproken thema: Had je bij moeten zijn

Kijken mag, aankomen niet

Glimlachend wreef hij over zijn strakke buik die de zakenlunch met champagne had doorstaan. Het mocht; in de sportschool had hij twintig kilo extra getild dus hij kon wel even uitspatten. De secretaresse van Van Gennep had lustig naar zijn lichaam gekeken en haar borsten op de vergadertafel gelegd. Toen hij haar zag flirten, zichzelf zag aanbieden zelfs, keek hij weg. Kijken mochten ze, ergens aankomen niet.

Het contract afsluiten was zo gepiept. Na wat grappen met de hoge heren en het zetten van de handtekening kon hij zijn aandacht op de vrouwtjes richten. Heus, ze waren best geil hoor. In zijn herinnering voelde hij zijn stijve nog steeds tegen zijn broek klemmen, hoewel het ding nu door een overvloed aan bubbels was gedegradeerd tot slappe hap. Maar de erectie was er wel degelijk geweest, toen dat blondje van Crobion & Co. op haar onderlip beet terwijl hij een stuk sashimi van zijn stokjes naar binnen likte.
De krabbel stond, zijn directeur zou trots zijn en over twee jaar zou hij zelf directeur zijn. En wat voor een, beter dan deze. Zijn zakelijk inzicht was veel groter, zijn kennis van het product was buitengewoon en hij kon goed met mensen om gaan. Vooral met de vrouwen van andere topmanagers die hij op feestjes ontmoette. Als hij hen inpakte, deden ze een goed woordje voor hem. Behalve die hooggehakte troela van Vermeet, die had het spelletje niet helemaal begrepen en was beledigd dat hij niet op haar uitnodiging voor een etentje –precies in het weekend dat haar man weg was – in ging. Kijken mocht. Aankomen niet.

Jeanette vond het niet altijd leuk dat hij naast zijn werkweken van gemiddeld zeventig uur ook nog veel diners en feestjes had. Soms ging ze mee, maar meestal niet en nu al helemaal niet. Ze schaamde zich tussen al dat slanke moois dat er rondliep.
Verder had ze niets te klagen vond hij. Geld als water, emmers vrije tijd en een man waar je u tegen zei. Als Rico Junior geboren was, kon ze fijn een nieuwe garderobe aanschaffen en met hun zoon pronken in het park.
Jeanette, de enige vrouw ter wereld voor wie ‘kijken mag, aankomen niet’ niet gold. De laatste maanden was het minder, door misselijkheid en pijntjes, maar als het eenmaal zover was lustte ze er nog altijd pap van. Ja, vanavond zou hij haar weer een beurt geven. De vrouwtjes van de zakenlunch hadden zijn lust aangewakkerd en als hij thuis was, zou de champagne wel uitgewerkt zijn. Een blik op zijn mobiel bezorgde een kriebel in zijn onderbuik. Zes gemiste oproepen van Jeanette. Zie je wel? Ze had zin.

In no time was zijn bureau opgeruimd; het gros zou zijn secretaresse doen. Het contract borg hij op in zijn bureaula en zo snel hij kon stapte hij op zijn motor naar huis. Jeanette lag op bed en hij grinnikte. Kijk, ze lag al klaar… Heerlijk moordwijf. Hij liep de kamer in, kleedde zich uit en ging voor de vorm nog even naast haar liggen. Pas toen hij met een soepele beweging de dekens weg sloeg zag hij dat ze nog kleren aan had en hoorde hij haar snikken. ‘Vandaag was de echo Rico… Waar was je, ik heb je zeker zes keer gebeld. Nou ja, hoe dan ook, het wordt een meisje. En blijf alsjeblieft met je poten van me af.’



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard