Verhaal #520 • Afgesproken thema: Ezels

De erfenis van Van Schuyten

En het land, inclusief de zestien ezels, laat ik na aan de kleinzoon die er altijd voor me was: Roel.”

De notaris stopt en wrijft even in z’n ogen. Zijn borstelige wenkbrauwen zijn tenminste drie keer zo groot als z’n oogkassen en hangen er half overheen, waardoor hij ze uit model wrijft. Terwijl hij ze weer in het gelid brengt, draait de rest van de familie zich om naar Roel, die op de achterste rij zit. De ogen van tante Eline spuwen hellevuur naar de 21-jarige vulmedewerker van Blokker. De rimpels in haar voorhoofd verdiepen zich. “Krijgt híj ze?” slist tante Geertje vanachter de dekking van oom Petter.

“Mijn geprijsde Gorbatsjov-ezels,” gaat de notaris verder, “waar jullie als aasgieren omheen hangen, zijn nu voor Roel en Roel alleen. Het is zijn taak dit edele geslacht verder te laten groeien en er de vruchten van te plukken. Roel, jij bent die miljoenen waard. Laat die bloedzuigers van familieleden niet in de buurt komen.”

Het blijft even stil. “Dat was het”, zegt de notaris. Achter hem hangt een schilderij van Willem-Alexander die minzaam toekijkt hoe tante Cecilia naar Roel toebuigt en hem wat in z’n oor fluistert.
“Houd je bek, Cecil,” zegt Roel. Hij gaat staan. “Ik stel voor dat jullie allemaal je klep dicht houden. Jij voorop, notaris Borstel.” De notaris kijkt verwonderd. “Omdat je dikke wenkbrauwen hebt,” zegt Roel, “daarom zeg ik ‘Borstel’. Weet ik veel. Houd gewoon je bek.” Hij kijkt om zich heen en ziet de kwade, verwarde en verveelde blikken van diverse ooms en tantes die nooit op zijn verjaardag zijn geweest.

“Luister,” gaat hij verder, “ik ga die kutezels zo snel mogelijk verpatsen aan de hoogste bieder. Dus als je ze wil hebben, laat het maar weten. Verder kan het me niets schelen wat jullie vinden of denken, maar ik ga op dat veld de grootste Blokker van Nederland bouwen. Het wordt een multiformule, met een aparte speelgoedafdeling, éxtra teleshoppingproducten en een labyrint aan huishoudelijke prullaria. Het gaat Roelopolaza heten en het wordt de grootste toeristenattractie van noordwest-Noord-Holland. En als dat dan loopt en er komen bussen Japanners per dag, dan steek ik de hele boel in de fik. Weet je waarom? Nou? Omdat ik ZIEK ben van die lul die mij zijn ezels nalaat. Ik hoop dat God bestaat, want dan kan ik in de hel tegen hem zeggen dat ik z’n geld als een kinderlijk slechte ondernemer heb verkwist. Goed. Dat is gezegd. Ik ga nu over z’n graf heen pissen. Mocht iemand zin hebben om mee te gaan, voel je welkom.”

Roel staat op, en met hem drie ooms met volle blazen. Ze lopen het kantoor uit, de tantes en nog een groepje ooms achterlatend. De notaris draait zich om en kijkt naar het schilderij van de koning. Dan grijpt hij het bij de lijst, schuift het van muur en loopt ermee naar de dichtstbijzijnde tante, die hij er vervolgens mee over het hoofd slaat. “Omdat ik ziek ben van die oude wijven die altijd maar recht denken te hebben op alles,” fluistert hij in haar oor, en slaat haar met vlakke hand op de wang. Dan loopt hij naar de overige ooms en tantes en doet bij hen hetzelfde.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard